ونزوئلا میان سرکوب، آزادیها، منع رفتوآمد و منازعات خانوادگی
16-01-2026
بخش خبر و تحلیل خبر
11 بار خواندە شدە است
بە اشتراک بگذارید :
ونزوئلا: میان حملات به سازمانهای مردمنهاد، آزادیهای قطرهچکانی، منع رفتوآمد و مبارزه خانوادهها
ونزوئلا در حالی با اعتراض خانوادههای زندانیان سیاسی روبهروست که منع رفتوآمد برقرار است، آزادیها محدود و قطرهچکانی انجام میشود و مقامات دولتی سازمانهای مردمنهاد را هدف اتهام قرار دادهاند؛ کلیساها، دانشگاهها و سازمانهای اجتماعی نیز به مطالبه آزادی کامل زندانیان و تضمینهای قانون اساسی پیوستهاند.
ونزوئلا میان سرکوب، آزادیها، منع رفتوآمد و منازعات خانوادگی
به قلم خسوس پوئرتا / ویژه برای «لا سییا روتا»
۱۶ ژانویه ۲۰۲۶
La Silla Rota
کاراکاس، ونزوئلا.- در فضایی آکنده از ترس ناشی از منع رفتوآمد تحمیلشده از سوی رژیم، خشم نسبت به اتهامزنیهای رسمی علیه سازمانهای مدافع حقوق بشر، و روند طاقتفرسای آزادیهای اعلامشده زندانیان سیاسی که بهصورت قطرهچکانی انجام میشود، مبارزه خانوادههای بازداشتشدگان و جنبشهای اجتماعی برای مطالبه آزادی کامل، عفو عمومی و لغو فرمان «وضعیت اغتشاش داخلی» و سایر قوانین سرکوبگر ادامه دارد. این مطالبات از طریق برپایی شبزندهداریهای دائمی در برابر مراکز اصلی بازداشت در بولئیتا، توکورون، ال رودئو و ال هلیکوئیده پیگیری میشود. سلسلهمراتب کلیسای کاتولیک و نهادهای دیگر نیز به این خواستهها پیوستهاند.
با وجود تهدیدهای نیروهای امنیتی دولت در خیابانها، فدراسیون مراکز دانشگاهی دانشگاه مرکزی ونزوئلا (UCV)، خانوادههای زندانیان سیاسی و سازمانهای اجتماعی و سیاسی گوناگون، تجمع گستردهای در میدان ریاست دانشگاه برگزار کردند تا به عدم اجرای آزادی بازداشتشدگان به دلایل سیاسی اعتراض کنند، لغو فرمان وضعیت اغتشاش ملی—که منع رفتوآمد سراسری را مجاز کرده—را بخواهند و از بازداشتهای تازه شهروندان انتقاد کنند. این وضعیت به «درِ گردان» معروف شده است: اگر عدهای آزاد میشوند، عدهای دیگر وارد زندانها میشوند؛ آن هم با اتهام «جشن گرفتن مداخله آمریکا» در پیامهای شبکههای اجتماعی.
میگل آنخل سوارس، رئیس FCU، به همراه اعضای «کمیته آزادی زندانیان سیاسی» (CLIPPVE) و سازمان مردمنهاد «فورو پنال»، و نیز خانوادههای زندانیان سیاسی—دیگو کاسانووا، مارگارت بادوئل، آئورورا د سوپرلانو—و پدرو اوسّه، دبیرکل موقت «کنفدراسیون واحد کارگران ونزوئلا»، خواستار آزادی کامل بازداشتشدگان و لغو فرمان وضعیت اغتشاش ملی شدند؛ فرمانی که به گفته آنان به بازداشت حدود صد نفر جدید انجامیده است. سخنرانان تأکید کردند نخستین شرط هرگونه گذار سیاسی، آزادی کامل بازداشتشدگان است. همچنین اعلام شد که ساختمانهای مقر سازمان دانشجویی واقع در همان میدان UCV بهعنوان مرکز جمعآوری کمکهای همبستگی برای زندانیان سیاسی مورد استفاده قرار خواهد گرفت. آنان گزارش دادند که تاکنون تنها ۸۶ مورد آزادی تأیید شده است؛ رقمی بسیار متفاوت با آمار منابع رسمی که از ۱۶۰ «آزادشده» سخن میگویند، جدا از اعلام جدید رئیس مجلس ملی.
پدرو اوسّه از کنفدراسیون واحد کارگران ونزوئلا (CUTV) به وضعیت طبقه کارگر در ونزوئلا اشاره کرد: سرکوب، هزینه بالای زندگی و تهدیدهای سرکوبگرانه. او همچنین به زندانی بودن رهبران برجسته اتحادیهای مانند الوی تورس، دبیرکل CUTV، کارگران تحت تعقیب و زندانی شرکت سیدور، و عمر اسکالانته رئیس فدراسیون فترکارابوبو—که به ۳۰ سال زندان محکوم شده—بهعنوان نتیجه جرمانگاری اعتراضات کارگری پرداخت.
در بارکیسیمِتو، اسقف اعظم این شهر، مونسینیور پولیتو رودریگز مندس، در خطبه مراسم مذهبی «دیوینا پاستورا»—قدیسه حامی شهر—در کلیسای سانتا روزا که جمعیت انبوهی را گرد هم میآورد، خواستار آزادی همه زندانیان سیاسی و بازگرداندن تضمینهای قانون اساسی شد و همبستگی خود را با خانوادهها ابراز کرد. او اذعان داشت که برخی آزاد شدهاند، اما «نه بهطور کامل»، و افزود بسیاری دیگر همچنان در بازداشتاند. به گفته او، آزادی هرچه سریعتر شهروندان میتواند نشانهای مهم از آشتی باشد و تأکید کرد: «فریاد آنان نباید همچنان نادیده گرفته شود.»
در همین حال، در مجلس ملی، رئیس آن خورخه رودریگز—در واکنش به گزارشها درباره اندک بودن آزادیهای واقعی—مدعی شد دولت تاکنون ۴۰۰ مورد از این اقدامات را انجام داده است. او آمار ارائهشده از سوی نمایندگان اپوزیسیون میانهرو (کمتر از ۶۰ مورد) را نادرست خواند و آن را به سازمان «فورو پنال» نسبت داد و این سازمان را «آشغال» توصیف کرد که بهطور «خسّتبار» بابت خدماتش پول میگیرد. این اظهارات بلافاصله از سوی آلفردو رومرو، رئیس فورو پنال، رد شد؛ او گفت: «فورو پنال هرگز در بیش از ۲۰ سال گذشته حتی یکبار هم برای نمایندگی قربانیان سرکوب در ونزوئلا پولی دریافت نکرده است.»
همچنین بیانیهای از شورای دانشکده علوم حقوقی و سیاسی دانشگاه زولیا منتشر شد که در آن آزادی فوری زندانیان سیاسی—از جمله استاد خوان پابلو گوانیپا—و بازگرداندن تضمینهای قانون اساسی و امنیت حقوقی که در «وضعیت اغتشاش» تعلیق شدهاند، مطالبه شده است.
در خیابانهای شهرهای اصلی کشور (کاراکاس، والنسیا، ماراکای و ماراکایبو)، گشتهای «کولکتیووها»—گروههای شبهپلیسی موتورسوار و مسلح—ادامه دارد؛ آنها در نقاط راهبردی ایستهای بازرسی برپا میکنند، تلفنهای همراه را بررسی میکنند و شهروندان «مشکوک» را بازداشت مینمایند. حتی خبر بازداشت و سپس آزادی ۱۶ نوجوان در ایالت آنسوآتِگی منتشر شد که تنها به دلیل بازی کارناوالی و آبپاشی رخ داده بود. ویدئوی تهدیدآمیز والنتین سانتانا از گروه «لا پیِدریتا» نیز دوباره دستبهدست شد؛ او لحنش را تعدیل کرد و گفت هدفشان فقط «حفظ آرامش در خیابانها» و تقویت «دفاع از حاکمیت ملی در برابر امپریالیسم» است.
در چنین شرایط تهدیدآمیزی، با آغاز سال تحصیلی جدیدِ اعلامشده از سوی وزارت آموزش، غیبت گسترده دانشآموزان و معلمان در مدارس ابتدایی و متوسطه کاراکاس، والنسیا، ماراکای و ماراکایبو مشاهده شد. اتحادیه واحد معلمان تأیید کرد که غیبت معلمان به بیش از ۶۰ درصد رسیده است. برخی معلمان—که نخواستند نامشان فاش شود—گزارش دادند در مدارس دولتی، غیبت دانشآموزان به ۹۰ درصد و غیبت معلمان تا ۶۰ درصد بوده است؛ هرچند در مدارس خصوصی حضور معلمان و آموزگاران بیشتر بود. با این حال، در برخی مدارس خصوصی والنسیا مانند «کالاسانز» و «قلب مقدس عیسی»، غیبت گسترده دانشآموزان گزارش شد.
فراتر از تفاوتهای آشکار میان آمار آزادی زندانیان که از سوی منابع رسمی اعلام میشود و آنچه عملاً تأیید شده است، برخی ناهماهنگیها نیز وجود دارد که ناشی از تفاوت در روششناسی میان دادههای مربوط به زندانیان سیاسی است که توسط سازمانهایی گردآوری میشود که تاکنون پیشگام مبارزه برای آزادی کامل آنان بودهاند؛ از جمله «فورو پنال»، «کمیته خانوادهها برای آزادی زندانیان سیاسی» (CLIPPVE)، «پرووئا» (PROVEA) و «کمیته آزادی مبارزان اجتماعی»، همچنین فهرستی که «پلتفرم واحد» ــ ائتلاف احزابی که از ماریا کورینا ماچادو حمایت کردهاند ــ در اختیار دارد.
این اختلافها در دادهها به نحوه توصیف کامل پروندهها، تحلیل پروندههای قضایی، و نیز ساختارهای سازمانی و پیوندهای سیاسی هر یک از این تشکلها بازمیگردد. برای نمونه، «فورو پنال» از کمکهای مالی بینالمللی برخوردار است. «پرووئا» در دورههایی شاهد جابهجایی در رهبری خود بوده و از این رو پویایی آن تغییر کرده است، هرچند همچنان بر موضع واحد و دفاع از استقلال سیاسی خود تأکید دارد؛ امری که در تعریف سختگیرانهاش از «زندانی سیاسی» نمود مییابد، بهگونهای که زندانی سیاسی را کنشگری میداند که به دلیل فعالیت سازمانیافتهاش بازداشت شده است و بدین ترتیب شمار زیادی از بازداشتهای خودسرانه مرتبط با انتخابات ۲۸ ژوئیه را در این تعریف نمیگنجاند.
خانوادههای زندانیان سیاسی در ونزوئلا خواستار آزادی آنان هستند: @VenteDDHH
آزادیهای مؤثر همچنان بهصورت قطرهچکانی ادامه دارد. آخرین مورد ثبتشده، آزادی دو فعال رسانهای، لئاندرو پاکمار و بلیسس کوبییان، بود که اتحادیه ملی کارگران مطبوعات آن را اعلام کرد. افزون بر این، وزارت قدرت مردمی برای نظام زندانها آزادی چهار شهروند آمریکایی را که از ۱۳ ژانویه بازداشت بودند، تأیید کرد.