پرسش شورای سردبیری وال‌استریت ژورنال: آیا ترامپ در حال نجات دادن رژیم ایران است؟

شورای سردبیری روزنامه وال‌استریت ژورنال، در یادداشتی انتقادی نوشته واشینگتن پیش از امضای یک توافق هسته‌ای، در حال دادن امتیازاتی به حکومت ایران است و نجات رژیم ایران در این شرایط خیانتی واقعی خواهد بود که بیش از آنکه به مردم ایران ضربه بزند، به منافع ایالات متحده لطمه می‌زند.

در این سرمقاله گفته شده است پرسشی که اکنون مردم آمریکا از خود می‌پرسند این است که «همین بود؟»

به‌نوشته شورای سردبیری وال‌استریت ژورنال، هرچند ایالات متحده می‌تواند از ۳۸ روز جنگ به‌عنوان دستاوردی واقعی یاد کند، اما کار هنوز تمام نشده و ۴۷ روز آتش‌بس ممکن است به یک عقب‌گرد راهبردی منجر شود.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، توافق اولیه شامل پایان دادن به محاصره‌ها از سوی هر دو طرف است و احتمال دارد آمریکا نیز برای جذاب‌تر کردن توافق، امتیازاتی مالی به تهران ارائه کند، در حالی که مذاکرات درباره مسائل هسته‌ای و کاهش بیشتر تحریم‌ها برای ۶۰ روز یا بیشتر ادامه خواهد یافت.

به‌نوشته وال‌استریت ژورنال یک مقام آمریکایی می‌گوید که رژیم ایران تضمین داده در توافق نهایی، «حذف» ذخایر اورانیوم غنی‌شده خود را بپذیرد، اما مقامات جمهوری اسلامی چنین امری را به‌طور کامل رد کرده‌اند.

شورای سردبیری وال‌استریت ژورنال نوشته است مشکل اساسی در اینجاست که فشار آمریکا پیش از برچیدن برنامه هسته‌ای ایران پایان می‌یابد. اگر محاصره برداشته شود و جمهوری اسلامی بتواند نفت ایران را بفروشد، تنها ابزار باقی‌مانده برای وادار کردن تهران به امتیازدهی هسته‌ای، تهدید به ازسرگیری جنگی دیگر خواهد بود.

در ادامه این یادداشت گفته شده است اما آقای ترامپ زمانی که جمهوری اسلامی از بازگشایی تنگه هرمز خودداری و به نیروهای آمریکایی و متحدان این کشور در خلیج‌فارس حمله کرد، حاضر نشد دست به چنین اقدامی بزند. حال، در شرایطی که ۶۰ روز به انتخابات میان‌دوره‌ای نزدیک‌تر شده‌ایم و هرگونه اقدام نظامی می‌تواند به محاصره دوباره تنگه هرمز از سوی حکومت ایران منجر شود، این تهدید تا چه اندازه معتبر خواهد بود؟

به‌نوشته وال‌استریت ژورنال، تعهد به عدم ساخت سلاح هسته‌ای بی‌معناست، زیرا رژیم ایران همواره چنین ادعایی را مطرح کرده، در حالی که در عمل خلاف آن رفتار کرده است.

شورای سردبیری وال‌استریت ژورنال افزوده است که بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، می‌گوید ترامپ موافق است که توافق نهایی باید شامل برچیدن تاسیسات غنی‌سازی ایران و خروج اورانیوم غنی‌شده از کشور باشد. مقامات آمریکایی نیز گفته‌اند که تمام «غبار هسته‌ای» باید حذف شود؛ اما آیا آمریکا اهرم لازم برای تحمیل این شروط را حفظ خواهد کرد؟

در ادامه سرمقاله وال‌استریت ژورنال آمده است که برخی گزارش‌ها حاکی از آن است که آمریکا ممکن است به تضمین‌های حکومت ایران درباره عدم استفاده از تاسیسات زیرزمینی و رقیق‌سازی اورانیوم ۶۰ درصد غنی‌شده، و نه نابودی کامل آن، بسنده کند. در این صورت، حکومت ایران همچنان مقادیر زیادی اورانیوم با غنای ۵ و ۲۰ درصد در اختیار خواهد داشت که به‌راحتی می‌تواند به سطح تسلیحاتی ارتقا یابد.

به‌نوشته شورای سردبیری وال‌استریت ژورنال، با باقی ماندن سایت‌های زیرزمینی، جمهوری اسلامی همچنان یک تهدید هسته‌ای خواهد بود. این وضعیت نیازمند شدیدترین بازرسی‌هاست که خود بار دیگر مساله اهرم فشار را مطرح می‌کند. ایالات متحده و جمهوری اسلامی هنوز درباره مدت زمانی که ایران از غنی‌سازی اورانیوم منع خواهد شد نیز به توافق نرسیده‌اند. این موضوع شاید اساسا بی‌اهمیت باشد، زیرا رژیم ایران تنها کافی است تا پایان دولت ترامپ صبر کند تا دست بازتری پیدا کند.

در این یادداشت تاکید شده است که سابقه جمهوری اسلامی نشان می‌دهد که مذاکرات را طولانی می‌کند و این توافق اولیه نیز بدون تردید بخشی از همین راهبرد است. بازگشایی تنگه هرمز می‌تواند قیمت نفت را کاهش دهد، اما امتناع رییس‌جمهوری از انجام این کار از طریق زور، این پیام را ارسال کرده که تهران برگ برنده را در اختیار دارد. حتی اگر این توافق موفق باشد، این اهرم همچنان در دست رژیم ایران باقی خواهد ماند.

به‌نوشته این روزنامه حکومت ایران تاکید دارد که هیچ توافقی وضعیت تنگه را به شرایط پیش از جنگ بازنمی‌گرداند. رسانه‌های دولتی می‌گویند ممکن است عبور تعداد کشتی‌ها به سطح قبل از جنگ بازگردد، اما این کار تحت شرایط و کنترل ایران صورت باید بگیرد.

شورای سردبیری وال‌استریت ژورنال افزوده است: «به یاد بیاورید که پس از وعده ایران برای بازگشایی تدریجی تنگه در آتش‌بس ۷ آوریل، تردد نفت‌کش‌ها کاهش یافت. همین موضوع به‌تنهایی دلیل کافی است که نباید از ابتدا به ایران امتیاز رفع تحریم داده شود.»

مقامات آمریکایی می‌گویند این امتیازات به عملکرد حکومت ایران بستگی خواهد داشت و رهبران جمهوری اسلامی باید به این اصل پایبند بمانند تا به یک توافق نهایی قابل قبول برسند.

در همین حال، موضوع موشک‌های بالستیک جمهوری اسلامی و نیروهای نیابتی آن، که از اهداف اصلی جنگ بودند ، عملا کنار گذاشته و به «گفت‌وگوهای منطقه‌ای» موکول شده‌اند.

اسرائیلی‌ها می‌گویند طبق توافق، آزادی عمل برای مقابله با حزب‌الله در لبنان را حفظ خواهند کرد، هرچند مقامات جمهوری اسلامی این موضوع را رد می‌کنند.

به‌نوشته وال‌استریت ژورنال، رژیم ایران می‌خواهد نیروی نیابتی‌اش بتوانند جنگ فرسایشی خود علیه اسرائیل را بدون هزینه ادامه دهند.

شورای سردبیری ایران‌اینترنشنال در ادامه تحلیل خود افزوده است: «بخش زیادی از رسانه‌ها در حال بحث هستند که آیا این توافق از توافق سال ۲۰۱۵ باراک اوباما بهتر است یا بدتر. به نظر ما، تفاوت اصلی در حملات نظامی اخیر است: تاسیسات فردو، نطنز و اصفهان در خرداد سال گذشته به‌شدت آسیب دیدند و غنی‌سازی، دست‌کم فعلا، متوقف شده است.»

در این یادداشت گفته شده است اگرچه ترامپ یک‌شنبه سوم خرداد در پاسخ به منتقدان گفت: «من توافق بد انجام نمی‌دهم.» اما این پرسش قابل طرح است که آیا او تحت فشار داخلی ناشی از افزایش قیمت بنزین و نرخ اوراق قرضه، در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای قرار نگرفته است؟

شورای سردبیری این روزنامه تاکید کرده است که بدون تردید، باید همین فشارها را یکی از دلایل تمایل او به بازگشایی تنگه هرمز، حتی تحت شرایط رژیم ایران، دانست.

با این حال در این سرمقاله تاکید شده است که یک توافق بد، حتی اگر قیمت بنزین را کاهش دهد، در نهایت به ضرر دونالد ترامپ تمام خواهد شد. حتی یک پیروزی نیم‌بند برای جمهوری اسلامی نیز به جایگاه آمریکا، و شخص ترامپ آسیب خواهد زد. رژیم ایران این جنگ را در حالی آغاز کرد که با بحران‌های داخلی سیاسی و اقتصادی روبه‌رو بود و جنگ، این مشکلات را تشدید کرده است. نجات چنین رژیمی اکنون از طریق یک کمک اقتصادی، خیانتی واقعی خواهد بود که بیش از آنکه به مردم ایران ضربه بزند، به منافع ایالات متحده لطمه می‌زند.

منبع:ایران اینترنشنال