بیانیه به مناسبت اول مه ۲۰۲۶ آوریل 28, 2026

اول مه امسال در شرایطی فرامی‌رسد که طبقه کارگر ایران در یکی از تاریک‌ترین و پیچیده‌ترین دوره‌های تاریخی خود به سر می‌برد؛ دوره‌ای که در آن، استثمار، سرکوب، فقر و جنگ، به‌طور هم‌زمان بر زندگی میلیون‌ها کارگر و مزدبگیر سایه انداخته است.

پنج دهه حاکمیت جمهوری اسلامی، جامعه ایران را به مرز فروپاشی اجتماعی کشانده است. خصوصی‌سازی‌های رانتی، نابودی تولید، دستمزدهای چندین برابر زیر خط فقر، بیکاری گسترده، و سرکوب سیستماتیک هرگونه تشکل مستقل کارگری، شرایطی را رقم زده که در آن طبقه کارگر نه‌تنها از حداقل‌های معیشتی محروم است، بلکه از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی و اجتماعی نیز بی‌بهره مانده است. جمهوری اسلامی در تمام این سال‌ها نه‌تنها پاسخی به این وضعیت نداده، بلکه با تشدید سرکوب، زندان، شکنجه و اعدام، هر صدای اعتراضی را در نطفه خفه کرده است.

در چنین بستری، خیزش‌های اجتماعی سال‌های اخیر، به‌ویژه اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، بیانگر حضور گسترده طبقات فرودست و نیروی کار در میدان برای یک تغییر بنیادین بود. این اعتراضات که با مطالبات معیشتی آغاز شد، به‌سرعت ماهیتی سیاسی و رادیکال یافت و به چالشی مستقیم علیه کلیت نظام حاکم تبدیل شد. اما این خیزش، در میان سرکوبی بی‌سابقه و قطع سراسری اینترنت، به قتلگاهی تمام‌عیار بدل شد؛ جایی که در عرض تنها دو روز، ده‌ها هزار انسان جان‌شیفته و معترض، عمدتاً از میان کارگران و اقشار فرودست، به‌دست ماشین سرکوب جمهوری اسلامی قتل‌عام شدند. این فاجعه، ادامه منطقی حاکمیتی است که بقای خود را بر نابودی جامعه بنا کرده است.

اکنون، در ادامه همین مسیر، جنگ و مداخله نظامی خارجی نیز به این بحران افزوده شده است. حملات گسترده به زیرساخت‌های صنعتی، انرژی و مراکز تولیدی، مستقیماً زندگی و امنیت کارگران را هدف قرار داده است. کارگران، بدون هیچ‌گونه حفاظت، در محیط‌های کاری ناامن و در معرض بمباران، وادار به ادامه کار هستند یا با تعطیلی محل کار، بیکاری و گرسنگی مواجه می‌شوند. این جنگ، همانند سرکوب داخلی، هیچ نسبتی با آزادی و رهایی مردم ندارد و صرفاً ویرانی، مرگ و ازهم‌پاشیدگی اجتماعی را تعمیق می‌کند.

ما تأکید می‌کنیم که مسئولیت اصلی وضعیت فاجعه‌بار کنونی، بر عهده جمهوری اسلامی است. حکومتی که طی دهه‌ها، با سرکوب جامعه، تخریب اقتصاد، و کشاندن منطقه به چرخه‌ای از جنگ و تنش، شرایطی را فراهم کرده که امروز زندگی مردم ایران به این نقطه بحرانی رسیده است. هم‌زمان، مداخله نظامی خارجی نیز نه راه‌حل، بلکه عاملی در تشدید این فاجعه و نابودی هرچه بیشتر ظرفیت‌های اجتماعی برای تغییر است.

در چنین شرایطی، طبقه کارگر ایران با یک چالش تاریخی مواجه است. از یک‌سو سرکوب داخلی و از سوی دیگر ویرانی ناشی از جنگ. این وضعیت، بیش از هر زمان دیگری، ضرورت یک پاسخ مستقل و متکی بر نیروی خود جامعه را برجسته می‌کند.

ما بر این باوریم که تنها راه برون‌رفت از این وضعیت، در سازمان‌یابی مستقل، گسترده و سراسری طبقه کارگر و دیگر بخش‌های جامعه نهفته است. بدون شکل‌گیری این قدرت اجتماعی، هر خیزش و اعتراضی یا در سرکوب غرق خواهد شد یا در مسیرهایی منحرف و مصادره خواهد شد. سازمان‌یابی، نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی حیاتی برای بازگرداندن عاملیت به جامعه و گشودن افق یک تحول بنیادین است.

اول مه برای ما صرفاً روز یادبود نیست؛ روز اعلام یک ضرورت تاریخی است. ضرورت پایان دادن به نظمی که بر استثمار، سرکوب و مرگ بنا شده است، و آغاز مبارزه‌ای سازمان‌یافته برای ساختن جامعه‌ای آزاد، برابر و انسانی.

کنفدراسیون کار ایران – خارج از کشور اول مه ۲۰۲۶