نشریه علیه سرمایه:
شوراهای ضد کار مزدی
“در کل نوشته منظور از شورا شوراهای ضد کار مزدی است”
سرمایه داری مبنایش بر استثمار، بر امتیازات طبقاتی، بر فقر توده ای، بر ایجاد اختلاف در طبقه کارگر بر مبنای جنسیت، قومیت، سن، شغل، دست مزد، نژاد و رنگ پوست، مدرک تحصیلی و غیره قرار دارد. همه ی این موارد با شدت کم و بیش در همه ی کشورهای سرمایه داری با هر نامی اعم از پیشرفته و ثروتمند، مدرن، دموکراتیک، سکولار، لیبرال، نئولیبرال، ملی گرا، جمهوری، سلطنتی، نظامی و غیره جریان دارد. کارگران به عنوان طبقه در مقابل طبقه سرمایه دار، اگر خواهان رهایی از استثمار و ستم طبقاتی هستند نیاز به سازمان یابی در شوراهای ضد سرمایه داری دارند زیرا شورا تنها ابزاری است که با آن طبقه کارگر توان غلبه بر سرمایه داری و برقراری جامعه ی سوسیالیستی را پیدا می کند. ساختن شورا نیاز به قانون و اجازه ندارد بلکه فقط به این درک نیاز دارد که سرمایه دارد کل طبقه ی ما را استثمار می کند نه فقط من را، نه فقط کارخانه و کارگاهی را که من در آن کار می کنیم ، بلکه کل کارگران را، کل زنان خانه دار را. سرمایه دارد کل بیکاران را، کل آن هایی را که فقرا می نامد و خود به فقر کشانده و کل اکثریت آحاد جامعه را از زندگی محروم می کند تا در خدمت بخش اندکی از جمعیت هر جامعه باشد. اگر مساله این طوردیده شود به این جا می رسد که پس ما باید باهم مبارزه کنیم تا از این شرایط رها شویم. باید با هم در ارتباط باشیم تا تصمیم بگیریم چگونه عمل کنیم که تنها نمانیم که سرکوب شویم. تا به موقع از اعتراض و اعتصاب و مبارزه ی هم دیگر عملی و نظری دفاع کنیم. ازاین نگاه، مبارزه برای یک زندگی شایسته انسانی است که شورا و شوراها به عنوان ابزار عمل مستقیم پا به عرضه می گذارد.
تفکر ایجاد شورا در مراکز کار و تولید در آغاز تک تک درآگاه ترین بخش های کارگری شکل می گیرد، گسترده می شود، شبکه ی ارتباطی می شود و از پیوند آن ها شبکه ی سراسری شوراها به وجود می آید. اما درزمره ی بخش آگاه طبقه ی کارگر بودن امتیاز نیست بلکه ایجاد وظیفه می کند تا آگاهی به امر همگانی طبقه کارگر تبدیل شود یعنی این بخش در طی عمل تکثیر می شود و هر کارگری به آگاهی از هستی طبقاتی خود مسلح می شود. هر اعتصاب با اعلام همبستگی و در صورت لزوم خواباندن کوتاه مدت چرخه ی کار و تولید به طور عملی ادامه می یابد تا به حمایت در محل اعتصاب برای مقابله با نیروهای سرکوب می رسد. این شیوه و طرز عمل در همان شبکه و تک تک شوراها مورد بحث قرار می گیرد و اتحاذ تصمیم می شود. به این طریق هر اعتراض، هر اعتصاب منشا حرکت می شود و نطفه ی اتحاد علیه سرمایه را برای به جوجه نشستن گرم نگه می دارد. برای این شیوه ی عمل نیاز به سازمان یابی است نه سازمان دهی از بالا یا خارج از جمع. سازمان یابی از پایین و در همه جا رخ می دهد: در کارخانه، در کارگاه در مدرسه، در بیمارستان، در سربازخانه ها، درمحل زندگی در کوجه و در خیابان، در مزارع، در روستا، در شهر، بین بیکاران، بین بیکار شده گان. این شیوه مبارزه در قالب صنف و سندیکا و اتحادیه نمی گنجد زیرا آن ها از جمله ی سنگرهای جامعه ی مدنی بورژوایی هستند که سیستم را تلطیف و کارگران را با حداقل ها هماهنگ می سازند و این شامل حتی رادیکال ترین شان هم می شود.
شورا قدرت اش را از کارگران یا افراد تشکیل دهنده اش کسب می کند نه از یک حزب سیاسی، شورا برخلاف اتحادیه ها و سندیکاها وابسته به هیج حزبی نیست و نباید باشد. شوراها در درون سیستم سرمایه داری، یک طرف جنگ طبقاتی است؛ جنگی که در آن در طرف دیگر طبقه ی سرمایه دار ایستاده است با همه ی ابزار تحمیق و سرکوب. ارتش دارد. زندان دارد. دستگاه قضایی با قضات و بازجو و بازپرس و دادستان و نیروی انتظامی دارد. دستگاه تبلیغاتی سراسری دارد. سیستم آموزشی دارد. سخنور و فیلسوف و شاعر دارد که بی وقفه در حال فعالیت و ساختن فکر و دادن جهت به افکار هستند. این جنگ جنگی لامحاله برای رفع استثمار، برای حذف قدرت های بالای سرو بر دوش نشین طبقه کارگراست. شورا از خواست های عاجل رفاهی تا سرنگونی سرمایه داری را در زمره ی وظیفه خود دارد. شورا سندیکا و اتحادیه نیست که اهدافش در محدوده ی کوچک و گاه چند میلیونی اعضا بگردد و هر سال یا هر چند سال یک بار کارگران را برای اندک درصد اضافه دست مزد با سوت سوتک به خیابان ها بکشاند، بلکه کل جامعه و حل مشکلاتش را پوشش می دهد. از افزایش دست مزد تا قلع و قمع نیروهای سرکوب؛ از عقب راندن بورژوازی در خواست های فوری تا حذف کاملش در مناسبات اجتماعی، تا آماده سازی طبقه کارگر برای برنامه ریزی برای صنعت، کشاورزی، معادن، خدمات، آموزش، بهداشت، حمل و نقل، توزیع مجدد ثروت و نعمات و در یک کلام برای ایجاد جامعه ی نوین سوسیالیستی. مسلم در این راه سدهای بسیاری را باید خراب کند، اگر افتاد دوباره بپا خیزد، اگر اشتباه کرد عذر بخواهد و تصحیح کند، اگر با سوارکاران سنتی که آماده نشستن بر دوش های توده ها هستند مواجه شد بگوید: نه، ما به شانه های مان نیاز داریم، ما دیگر به شماها نیاز نداریم.
شورا ابزاری در جنبش ضد سرمایه داری است که علاوه بر ضد استثمار بودن علیه همه ی اشکال بی حقوقی است. به همین سبب کل حوزه های زندگی اجتماعی مثل: دست مزد، شرایط کار، رفاه اجتماعی، مسکن، محیط زیست، تبعیض های جنسیتی، ملی، قومی، نژادی، عقیدتی، محدوده زندگی کودکان، سالمندان، ناتوانان جسمی و ذهنی، آزادی های سیاسی و کل حقوق اجتماعی یعنی همه ی حوزه هایی که قلمرو تاخت و تاز سرمایه بود را بعنوان امری که باید برایش مبارزه کند وظیفه خود می سازد. با شوراها شرایطی فراهم می شود که طبقه کارگر در آن به هستی اجتماعی خود بر می گردد و برمبنای آن عمل می کند. به دخالت گری آگاه در زندگی خود و اجتماع دست می زند. در آن رشد می کند. به معنی واقعی آزادی پی می برد و به لزوم مبارزه برای آن می رسد. مبارزه ای که در ضمن رهایی خود رهایی جامعه را سبب می شود.
فریده ثابتی
آپریل 2024/ فروردین 1403
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مقاله لزوماً سیاست یا موضع سایت شوراها را منعکس نمی کند
