ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی و ﺳﺎزﻣﺎن ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺘﯽ اﻗﺘﺼﺎد

1935

ﭘل ﻣﺘﯿﮏ

ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪه: در ﻣﮑﺎﺗﺒﺎت ﺷﻮرای ﺑﯿﻦاﻟﻤﻠﻠﯽ ، ﺟﻠﺪ 1، ﺷﻤﺎره 7، آورﯾﻞ 1935، ﺻﻔﺤﺎت .18-7 ﻣﻨﺒﻊ: آرﺷﯿﻮ آﻧﺘﻮﻧﯽ ﭘﺎﻧﻪﮐﻮك،

روﻧﻮﯾﺴﯽ: ﺗﻮﺳﻂ ﮔﺮاﻫﺎم داﯾﺮ ﺑﺮﮔﺮدان:آرﻣﺎن ﺟﻤﻬﻮر

ﺗﺰﻫﺎی زﯾﺮ را از ﭘﺮاگ، ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺟﺒﻬﻪ ﻧﻮﯾﻦاﯾﻦ ﺗﺰﻫﺎ ﺷﻤﺎره 20 ﮔﺰارش ﺷﺪه اﺳﺖ، درﯾﺎﻓﺖ ﮐﺮدهاﯾﻢ. ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮان ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﻢ اﻧﻘﻼﺑﯽ و اﻧﻘﻼب ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ ﺗﻮﺳﻂ ﮔﺮوﻫﯽ از ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﺖﻫﺎی اﻧﻘﻼﺑﯽ »ﮐﻪ از ﻧﻈﺮ ﺳﺎزﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ آﻟﻤﺎن ﺗﻌﻠﻖ دارﻧﺪ« ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪهاﻧﺪ. ﺑﺮداﺷﺖ آﻧﻬﺎ از راﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ ﻣﻨﺠﺮ ﻣﯽﺷﻮد، در اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺎن ﺷﺪه اﺳﺖ. اﻧﺘﻘﺎد ﻣﺎ در اداﻣﻪ ﻣﯽآﯾﺪ.

.1 ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﻤﻪ اﻧﻘﻼبﻫﺎ در ﻃﻮل ﺟﻨﮓ و از زﻣﺎن ﺟﻨﮓ ﻧﺸﺎن داده اﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺳﯿﺎﺳﺖ اﺻﻼحﻃﻠﺒﺎﻧﻪ و ﻓﺮﺻﺖﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺷﮑﺴﺖ ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﻣﯽﺷﻮد. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، ﮐﺎر ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﯽ ﺑﺮای اﻧﻘﻼب ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ، ﮐﺴﺐ ﭘﯿﺮوزی در اﻧﻘﻼب ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ و ﺗﺜﺒﯿﺖ آن ﭘﯿﺮوزي، ﻣﺴﺘﻠﺰم ﮔﺴﺴﺖ رﯾﺸﻪای از ﻫﻤﻪ ﺳﯿﺎﺳﺖﻫﺎی اﺻﻼحﻃﻠﺒﺎﻧﻪ اﺳﺖ.

.2 اﯾﻦ ﮔﺴﺴﺖ رادﯾﮑﺎل ﻣﺴﺘﻠﺰم ﺗﻐﯿﯿﺮ اﺳﺎﺳﯽ در اﺑﺰارﻫﺎ و روشﻫﺎی ﻣﺒﺎرزه ﺳﯿﺎﺳﯽ و اﻫﺪاف ﻣﺸﺨﺺ آن اﺳﺖ. ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﺸﺎﻧﻪای از ﺗﺤﻮل دروﻧﯽ و ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﺬﯾﺮش ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﻢ اﻧﻘﻼﺑﯽ، ﺣﺰب ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺎم ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺧﻮد، ﺣﺰب ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺖ آﻟﻤﺎن (SPD)، را ﮐﻨﺎر ﺑﮕﺬارد و در ﯾﮏ ﺣﺰب ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﺖ اﻧﻘﻼﺑﯽ ادﻏﺎم ﺷﻮد.

.3 ﻫﺪف، دﺳﺘﯿﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ ﺑﺮ اﺳﺎس ﯾﮏ ﺟﻤﻬﻮری ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ ﺷﻮروی آﻟﻤﺎن، ﺗﺤﺖ ﺳﻠﻄﻪ دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ اﺳﺖ. دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری اﻧﻘﻼﺑﯽ دوره ﮔﺬار ﺿﺮوری ﺑﻪ ﺳﻮی ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ اﺳﺖ. ﻧﺎﺑﻮدی ﻧﻈﺎم ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری از ﻃﺮﯾﻖ دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ، ﭘﯿﺶﻓﺮض ﺗﺤﻘﻖ آزادی ﺷﺨﺼﯽ و اﺧﻼﻗﯽ ﻫﻤﻪ اﻓﺮادی اﺳﺖ ﮐﻪ اﮐﻨﻮن زﯾﺮ ﯾﻮغ ﻓﺎﺷﯿﺴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

.4 ﺑﺮای ﭘﯿﺸﺒﺮد اﯾﻦ ﻣﺒﺎرزه، ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺣﺰب اﻧﻘﻼﺑﯽ آﮔﺎه ﺑﻪ ﻫﺪف ﻧﯿﺎز دارد. اﯾﻦ ﺣﺰب ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ و ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﻓﻘﻂ ﭘﯿﺸﺘﺎز اﻧﻘﻼﺑﯽ ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ را در ﺑﺮ ﺑﮕﯿﺮد. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، ﻓﻘﻂ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﻋﻀﻮ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ در آزﻣﻮن ﻣﺒﺎرزه اﻧﻘﻼﺑﯽ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪ ﺑﯿﺮون آﻣﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ، دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ را ﺑﭙﺬﯾﺮﻧﺪ و ﺧﻮد را ﺑﯽﻗﯿﺪ و ﺷﺮط ﺗﺎﺑﻊ ﺗﺼﻤﯿﻤﺎت ﺣﺰب ﺑﺪاﻧﻨﺪ. ﺣﺰب از ﻫﻤﻪ اﺷﮑﺎل ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ و ﻏﯿﺮﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻣﺒﺎرزه اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽﮐﻨﺪ.

وﻇﯿﻔﻪ ﺣﺰب اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﺶﻫﺎی ﺗﻮدهاي، اﻋﺘﺼﺎﺑﺎت ﺗﻮدهای و ﻗﯿﺎم ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ را آﻣﺎده و ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﮐﻨﺪ.

.5 در ﺻﻮرت وﻗﻮع ﺟﻨﮓ، ﺣﺰب ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺷﮑﻞ آﺷﮑﺎر ﯾﺎ ﭘﻨﻬﺎن »دﻓﺎع از ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﭘﺪري« را رد ﻣﯽﮐﻨﺪ. در ﻋﻮض، ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ را ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺧﻮد ﻓﺮا ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ ﺗﺎ ﺟﻨﮓ اﻣﭙﺮﯾﺎﻟﯿﺴﺘﯽ را ﺑﻪ ﺟﻨﮓ داﺧﻠﯽ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﻨﺪ و دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ را ﺑﺮﻗﺮار ﺳﺎزد. از ﺟﻤﻠﻪ اﺑﺰارﻫﺎی رﺳﯿﺪن ﺑﻪ اﯾﻦ ﻫﺪف، اﻋﺘﺼﺎﺑﺎت ﻋﻤﻮﻣﯽ و ﻗﯿﺎم ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ اﺳﺖ.

.6 ﭘﺲ از ﻓﺘﺢ ﻗﺪرت ﺳﯿﺎﺳﯽ، دﺳﺘﮕﺎه دوﻟﺘﯽ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﮐﺎﻣﻼً ﺑﺮﭼﯿﺪه ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ. ﺗﻤﺎم ﻗﺪرت و اﺧﺘﯿﺎرات ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﺑﻪ ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮان، ﺷﻮراﻫﺎی دﻫﻘﺎﻧﺎن ﮐﻮﭼﮏ و ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﺰارع ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﯽﺷﻮد. ﺷﻮراﻫﺎ دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ را اﻋﻤﺎل ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. رﻫﺒﺮی در اﯾﻦ دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﺑﺮ ﻋﻬﺪه ﺣﺰب اﻧﻘﻼﺑﯽ-ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﺖ اﺳﺖ.

.7 ﺗﺤﮑﯿﻢ ﻗﺪرت، ﺗﺎ زﻣﺎن ﺗﺸﮑﯿﻞ ارﺗﺶ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ، ﺗﻮﺳﻂ ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎی ﻣﺴﻠﺢ ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮد.

.8 ﺑﻮروﮐﺮاﺳﯽ ﺣﺮﻓﻪای ﻟﻐﻮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ. ﺗﻤﺎم اﻓﺮادی ﮐﻪ در ﻣﻨﺎﺻﺐ دوﻟﺘﯽ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ از ﻃﺮﯾﻖ ﺷﻮراﻫﺎ ﻣﻨﺼﻮب ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ و ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ در ﻫﺮ زﻣﺎﻧﯽ ﺑﺮﮐﻨﺎر ﺷﻮﻧﺪ.

.9 ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﺣﻤﺎﯾﺖ از دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری اﻧﻘﻼﺑﯽ، ﮐﺎرﮔﺮان و ﮐﺎرﻣﻨﺪان ﺧﻮد را در اﺗﺤﺎدﯾﻪﻫﺎی ﺻﻨﻌﺘﯽ ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮐﺮد.

.10 ﭼﺎﭘﺨﺎﻧﻪﻫﺎ و روزﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ﺗﻮﻗﯿﻒ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻣﻄﺒﻮﻋﺎت، رادﯾﻮ و ﻫﺮ ﻧﻮع ﺳﺮوﯾﺲ ﺧﺒﺮی دﯾﮕﺮ ﺗﺤﺖ ﺑﺎزرﺳﯽ و ﮐﻨﺘﺮل ﺷﻮراﻫﺎ ﻗﺮار ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮔﺮﻓﺖ.

.11 ﺗﻤﺎم داراﯾﯽﻫﺎی ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﺑﺪون ﭘﺮداﺧﺖ ﻏﺮاﻣﺖ ﻣﺼﺎدره ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ. ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻋﻤﻮﻣﯽ در ﻗﺒﺎل ﮐﺎر ﺑﺮﻗﺮار ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ و ﮐﻨﺘﺮل ﺗﻮﻟﯿﺪ از ﻃﺮﯾﻖ ﺷﻮراﻫﺎ اﻋﻤﺎل ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ.

.12 ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻧﮏﻫﺎ در ﯾﮏ ﺑﺎﻧﮏ ﻣﺮﮐﺰی ادﻏﺎم ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ، ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺳﺴﺎت ﺑﯿﻤﻪ ﻧﯿﺰ ﮔﺮد ﻫﻢ ﺧﻮاﻫﻨﺪ آﻣﺪ.

.13 وامﻫﺎی رﻫﻨﯽ ﮐﺸﺎورزی ﺑﯽدرﻧﮓ ﺑﺎﻃﻞ اﻋﻼم ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ. اﺟﺎره ﻟﻐﻮ ﻣﯽﺷﻮد. ﻣﺎﻟﮑﯿﺖ زﻣﯿﻦ، ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ در ﻫﺮ ﺻﻮرت از ﻣﺒﻠﻎ ﻣﻮرد ﻧﯿﺎز ﺑﺮای اﻣﺮار ﻣﻌﺎش ﯾﮏ ﺧﺎﻧﻮاده (Familienackernahrung) ﺗﺠﺎوز ﮐﻨﺪ، ﺑﺪون ﻏﺮاﻣﺖ ﺳﻠﺐ ﻣﺎﻟﮑﯿﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ. ﺑﺮ اﺳﺎس ﻧﯿﺎزﻫﺎی دﻫﻘﺎﻧﺎن ﺧﺮدهﭘﺎ و ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﺰرﻋﻪ، ﺗﻮزﯾﻊ  ﺟﺪﯾﺪی  از  ﺧﺎك  ﺻﻮرت  ﺧﻮاﻫﺪ  ﮔﺮﻓﺖ.  ﺑﻨﮕﺎهﻫﺎی  دﻫﻘﺎﻧﯽ  در  ﻗﺎﻟﺐ  اﻧﺠﻤﻦﻫﺎ (Genossenschaften) ﮔﺮد ﻫﻢ ﺧﻮاﻫﻨﺪ آﻣﺪ. در ﺻﻮرت وﺟﻮد ﺷﺮاﯾﻂ ﻻزم، ﺑﻨﮕﺎهﻫﺎی ﮐﺸﺎورزی ﻧﻤﻮﻧﻪ در ﻣﻘﯿﺎس ﺑﺰرگ ﺗﺄﺳﯿﺲ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ.

.14 ﺑﺮای ﺗﻀﻤﯿﻦ ﻣﻌﺎش ﻣﺮدم، اﺗﺤﺎد ﻫﻤﻪ ﻣﺼﺮفﮐﻨﻨﺪﮔﺎن اﺟﺒﺎری ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ. ﺑﻪ ﮐﻞ ﺗﺠﺎرت ﺧﺮدهﻓﺮوﺷﯽ ﺟﺎﯾﮕﺎه ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮد را در ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺗﻮزﯾﻊ ﺟﻤﻬﻮری ﺷﻮروی داده ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ.

.15 ﺗﺠﺎرت ﺧﺎرﺟﯽ از ﻃﺮﯾﻖ اﯾﺠﺎد اﻧﺤﺼﺎر ﺗﺠﺎرت ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ.

.16  ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن  اﻗﺘﺼﺎد  ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ  ﺗﺤﺖ  ﻫﺪاﯾﺖ  ﯾﮏ  دﻓﺘﺮ  ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰی  اﻗﺘﺼﺎدی

.ﺷﺪ ﺧﻮاﻫﺪ اﻧﺠﺎم (Planwirtschaftsstelle)

.17 ﺗﻤﺎم ﻣﺆﺳﺴﺎت ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ، آﻣﻮزﺷﯽ و ﺗﻔﺮﯾﺤﯽ ﺑﺮای ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻋﻤﻮﻣﯽ اداره ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻫﻨﺮ و ﻋﻠﻢ ﺗﺤﺖ ﻣﺮاﻗﺒﺖ دوﻟﺖ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد و دوﻟﺖ ﺗﺎ ﺣﺪ اﻣﮑﺎن آﻧﻬﺎ را ﺗﺸﻮﯾﻖ ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد. ﻫﺪف آﻣﻮزﺷﯽ ﺗﻤﺎم ﻣﺆﺳﺴﺎت آﻣﻮزﺷﯽ، آﻣﺎدﮔﯽ ﺑﺮای زﻧﺪﮔﯽ در ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد.

راه رو ﺑﻪ ﻋﻘﺐ

ﭘﺲ از ﻓﺮوﭘﺎﺷﯽ ﮐﺎﻣﻞ ﺳﯿﺎﺳﺖ اﺻﻼحﻃﻠﺒﺎﻧﻪ، اﯾﻦ ﺗﺰ ﺑﻪ ﺷﯿﻮهای »اﻧﻘﻼﺑﯽ« ﻣﻄﺮح ﻣﯽﺷﻮد. در ﺗﺰ دوم، اﯾﻦ اﻓﺮاد آن را »ﮔﺴﺴﺖ رادﯾﮑﺎل« از ﺳﯿﺎﺳﺖ ﻗﺒﻠﯽ ﻣﯽﻧﺎﻣﻨﺪ و ﺧﻮاﺳﺘﺎر »ﺗﻐﯿﯿﺮ اﺳﺎﺳﯽ در اﺑﺰارﻫﺎ و روشﻫﺎی ﻣﺒﺎرزه ﺳﯿﺎﺳﯽ و اﻫﺪاف ﻣﺸﺨﺺ آن« ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ. ﺳﭙﺲ ﻫﺪف )ﺗﺰ ﺳﻮم( ﺑﻪ ﻋﻨﻮان »ﺟﻤﻬﻮری ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ ﺷﻮروی آﻟﻤﺎن ﺗﺤﺖ ﺳﻠﻄﻪ دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ« اﻋﻼم ﻣﯽﺷﻮد.

در ﻧﮕﺎه اول، اﯾﻦ واﻗﻌﺎً ﯾﮏ ﮔﺴﺴﺖ رادﯾﮑﺎل از ﺳﯿﺎﺳﺖ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﺪ، زﯾﺮا »ﺟﻤﻬﻮری ﺷﻮروی ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ آﻟﻤﺎن« و »دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ« ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﻮرد اﻋﺘﺮاض ﺣﺰب ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺖ آﻟﻤﺎن (SPD) ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. اﻣﺎ از ﺗﺰﻫﺎی ﺑﻌﺪی (7-4) ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻘﺶ ﺣﺰب ﻗﺒﻞ و ﺑﻌﺪ از اﻧﻘﻼب ﻣﯽﭘﺮدازﻧﺪ، و در آﻧﺠﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﻗﺮار اﺳﺖ ارﮔﺎنﻫﺎی »دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ« اﻣﺎ ﺗﺤﺖ »رﻫﺒﺮي« ﺣﺰب ﺑﺎﺷﻨﺪ ، واﺿﺢ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺴﺴﺖ رادﯾﮑﺎل از ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﻣﻨﺘﻔﯽ اﺳﺖ.

درﺳﺖﺗﺮ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ آﻧﻬﺎ ﻣﯽﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﺷﺮوع ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮاﺗﯿﮏ و ﺑﻪ ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﻗﺪﯾﻤﯽ در ﻣﻮرد ﻣﺴﯿﺮ و ﻫﺪف ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ ﺑﺎزﮔﺮدﻧﺪ. زﯾﺮا در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻣﯽﺗﻮان ﺷﮑﯽ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺣﺰب ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮات در ﻃﻮل و ﭘﺲ از ﺟﻨﮓ دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ را دﻧﺒﺎل ﻧﮑﺮده اﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ دﻗﯿﻘﺎً در ﻣﺴﯿﺮ اﺻﻼحﻃﻠﺒﯽ، ﺑﻪ ﯾﮏ ﺣﺰب اﺻﻼﺣﺎت دﻣﻮﮐﺮاﺗﯿﮏ ﺳﻘﻮط ﮐﺮده اﺳﺖ. و دﻗﯿﻘﺎً ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺳﯿﺎﺳﺖ اﺻﻼﺣﺎت ﺑﻪ ﻓﺎﺷﯿﺴﻢ ﻣﻨﺠﺮ ﺷﺪ، ﻧﻤﯽﺗﻮان از اﯾﻦ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺟﺪا ﺷﺪ. ﻧﻤﯽﺗﻮان از ﺳﯿﺎﺳﺘﯽ ﮐﻪ دﯾﮕﺮ وﺟﻮد ﻧﺪارد، ﺟﺪا ﺷﺪ.

ﺣﺰب ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮات ﻗﺪﯾﻤﯽ »ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ« ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ )ﺣﺰب ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮات ﺻﺮﻓﺎً دﻣﻮﮐﺮاﺗﯿﮏ دﯾﮕﺮ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ ﻧﻤﯽﺧﻮاﺳﺖ و ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ را ﻧﯿﺰ ﻧﻤﯽﺧﻮاﺳﺖ(، اﻣﺎ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از اﻣﮑﺎﻧﺎت ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮاً دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﺑﻮرژواﯾﯽ اراﺋﻪ ﻣﯽداد، ﺑﻪ آن دﺳﺖ ﯾﺎﺑﺪ. ﺣﺰب ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮات ﺑﺎ اﯾﻦ دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﺑﻮرژواﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﺟﺪاﯾﯽﻧﺎﭘﺬﯾﺮی ﺑﺎ آن در ﻫﻢ ﺗﻨﯿﺪه ﺑﻮد، از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ. ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻣﯽﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻪ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ دﺳﺖ ﯾﺎﺑﺪ، در ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ اﻣﮑﺎﻧﺎت ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ دﯾﮕﺮ در دﺳﺘﺮس ﻧﯿﺴﺖ و ﺑﺮ اﯾﻦ اﺳﺎس ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﻫﺪف از ﻃﺮﯾﻖ ﻣﺴﯿﺮﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ. در ﻏﯿﺮ اﯾﻦ ﺻﻮرت ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮر اﺳﺖ. اﻣﺎ اﯾﻦ ﻣﺴﯿﺮ، ﮐﻪ اﯾﻦ ﺗﺰﻫﺎ ﺳﻌﯽ در ﺗﻌﺮﯾﻒ آن دارﻧﺪ، از ﻫﯿﭻ ﻧﻈﺮ ﺑﺎ ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﻣﻮﺟﻮد در ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﻗﺪﯾﻤﯽ )ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﻮرژواﯾﯽ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد( ﺗﻔﺎوﺗﯽ ﻧﺪارد.

اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺷﮑﯽ در ﺗﺰﻫﺎی 4 ﺗﺎ 7 ﻧﺸﺎن داده ﺷﺪه اﺳﺖ. آﻧﻬﺎ ﭼﯿﺰی ﺑﯿﺶ از ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﺣﺰب ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮات روﺳﯿﻪ )ﺑﻠﺸﻮﯾﮏﻫﺎ( را آﺷﮑﺎر ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ از ﭘﯿﺮوی از راه دﻣﻮﮐﺮاﺗﯿﮏ ﺣﺰب ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺖ آﻟﻤﺎن ﻧﺎﮐﺎم ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.

در اﯾﻨﺠﺎ دوﺑﺎره »ﺣﺰب اﻧﻘﻼﺑﯽ آﮔﺎه ﺑﻪ ﻫﺪف«، »ﭘﯿﺸﺘﺎز« اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮدهﻫﺎ را ﺑﻪ ﺳﻮی ﻣﺒﺎرزات و ﭘﯿﺮوزی رﻫﺒﺮی ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﺟﻨﺒﺶﻫﺎی ﺗﻮدهاي، اﻋﺘﺼﺎﺑﺎت ﺗﻮدهای و ﻗﯿﺎم ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ را آﻣﺎده و ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ. و ﭘﺲ از ﭘﯿﺮوزي، دوﺑﺎره اﯾﻦ ﺣﺰب اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ رﻫﺒﺮی آن ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ارﮔﺎنﻫﺎی دوﻟﺘﯽ ﻋﻤﻞ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﮐﺎرﮔﺮان و ﮐﺎرﻣﻨﺪان در اﺗﺤﺎدﯾﻪﻫﺎی ﺻﻨﻌﺘﯽ ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ. اﮔﺮ ﻫﻨﻮز ﺷﮑﯽ در ﻣﻮرد اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﻗﺮار اﺳﺖ ﻗﺪرت واﻗﻌﯽ را در اﯾﻦ ﺟﻤﻬﻮری ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ ﺷﻮروی اﻋﻤﺎل ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ ﺗﺰ 7 ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮد: »ﺗﺤﮑﯿﻢ ﻗﺪرت، ﺗﺎ زﻣﺎن ﺗﺸﮑﯿﻞ ارﺗﺶ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ، ﺗﻮﺳﻂ ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎی ﻣﺴﻠﺢ ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮد«.

ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت دﯾﮕﺮ، ﭘﺲ از ﭘﯿﺮوزي، ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﺴﻠﺤﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﺳﺮﻧﮕﻮﻧﯽ ﻧﯿﺮوﻫﺎی دوﻟﺘﯽ ﻓﺎﺷﯿﺴﺘﯽ ﺿﺮوری ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﺎﯾﺪ ﺳﻼحﻫﺎی ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﯾﮏ »ارﺗﺶ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ« ﮐﻪ ﻃﺒﯿﻌﺘﺎً ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﺣﺰب اﺳﺖ، ﺗﺤﻮﯾﻞ دﻫﻨﺪ.

ﻓﺎرغ از ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﭘﻮﺷﺶ ﻇﺎﻫﺮي، آﻧﭽﻪ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ، ﻫﻤﺎن ﺑﺮداﺷﺖ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮاﺗﯿﮏ از ﻣﺴﯿﺮ و ﻫﺪف ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ اﺳﺎس آن، آﻏﺎز و ﭘﺎﯾﺎن ﻣﺒﺎرزه ﺑﺮای ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ در ﺗﺴﺨﯿﺮ ﻗﺪرت ﺳﯿﺎﺳﯽ از ﻃﺮﯾﻖ ﺣﺰب ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮات ﻧﻬﻔﺘﻪ اﺳﺖ.

اﮐﻨﻮن ﺳﯿﺮ اﻧﻘﻼب روﺳﯿﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮده اﺳﺖ ﮐﻪ اﻋﻤﺎل ﻗﺪرت دوﻟﺘﯽ از ﻃﺮﯾﻖ ﺣﺰب را ﻧﻤﯽﺗﻮان »دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ« ﻧﺎﻣﯿﺪ؛ و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ از ﻃﺮﯾﻖ دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﺣﺰب )آﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ روﺳﯿﻪ آن را ﻓﺮﻣﻮﻟﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ( ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﺑﺮ ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ اﺳﺖ. اﯾﻦ اﻣﺮ رﯾﺸﻪ در اﯾﻦ واﻗﻌﯿﺖ دارد ﮐﻪ دوﻟﺖ ﺗﺤﺖ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﺣﺰب، ﺑﺎ ﺗﺒﺪﯾﻞ اﻗﺘﺼﺎد ﺧﺼﻮﺻﯽ-ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﺳﺎﺑﻖ ﺑﻪ اﻗﺘﺼﺎد دوﻟﺘﯽ، ﮐﺎرﮔﺮان را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﺰدﺑﮕﯿﺮ، دوﺑﺎره ﺗﺎﺑﻊ اﯾﻦ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ دوﻟﺘﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ.

از ﺗﺰﻫﺎی 7 ﺗﺎ 17 روﺷﻦ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ در ﺳﺎﺧﺘﻦ »ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ« ﻧﯿﺰ – ﯾﻌﻨﯽ در ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﯽ اﻗﺘﺼﺎد از ﻃﺮﯾﻖ دوﻟﺖ ﺗﺤﺖ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﺣﺰب – ﻣﻄﻠﻮب اﺳﺖ ﮐﻪ از اﻟﮕﻮی روﺳﯽ ﭘﯿﺮوی ﺷﻮد. ﻧﮑﺘﻪ اﺳﺎﺳﯽ اﯾﻦ ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﯽ اﻗﺘﺼﺎد اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ اﺑﺰار ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان داراﯾﯽ دوﻟﺘﯽ اﻋﻼم ﻣﯽﺷﻮد و دوﻟﺖ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮل ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﻣﻄﺮح ﻣﯽﺷﻮد. ﺷﺮﮐﺖﻫﺎی ﮐﻮﭼﮏ در ﮐﺸﺎورزی و ﺻﻨﻌﺖ ﺑﺎﯾﺪ وﺟﻮد ﻣﺴﺘﻘﻠﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ )ﺑﺪﯾﻬﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺻﺮﻓﺎً ﯾﮏ اﻣﺘﯿﺎز ﺑﻪ ﺷﺮاﯾﻂ ﻟﺤﻈﻪای اﺳﺖ(.

ﮐﺎر ﻣﺰدی و اﻗﺘﺼﺎد دوﻟﺘﯽ

ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻤﯽ ﮐﻪ ﻗﺮار اﺳﺖ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮد، اﻗﺘﺼﺎد دوﻟﺘﯽ اﺳﺖ. ﺗﺼﻮر ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰی اﻗﺘﺼﺎدي، ﺣﺬف رﻗﺎﺑﺖ ﻣﺨﺮب و ﺳﻮد، ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ اﺷﺘﻐﺎل ﮐﺎﻣﻞ ﻧﯿﺮوﻫﺎی ﺗﻮﻟﯿﺪی اﻓﺰاﯾﺶﯾﺎﻓﺘﻪ، ﺳﻄﺢ زﻧﺪﮔﯽ ﺗﻮدهﻫﺎ را ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﻠﯽ اﻓﺰاﯾﺶ ﻣﯽدﻫﺪ. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﮐﻪ ﻣﺎﻟﮑﯿﺖ ﺧﺼﻮﺻﯽ اﺑﺰار ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﺎﻧﻊ ﯾﮏ اﻗﺘﺼﺎد ﻣﻨﻄﻘﯽ ﻣﯽﺷﻮد – و ﺣﺘﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ: در ﺑﺤﺮان داﺋﻤﯽ، ﻣﺎﻧﻊ از اﺷﺘﻐﺎل ﻧﯿﺮوﻫﺎی ﻣﻮﻟﺪ ﻣﯽﺷﻮد – ﻟﻐﻮ ﻣﺎﻟﮑﯿﺖ ﺧﺼﻮﺻﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻫﺪف ﺑﻌﺪی ﻇﺎﻫﺮ ﻣﯽﺷﻮد. از اﯾﻦ رو، ﺗﻤﺮﮐﺰ اﻗﺘﺼﺎد ﺗﺤﺖ اﻗﺘﺪار ﻣﺮﮐﺰی دوﻟﺖ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﯽآﯾﺪ. و در اﯾﻨﺠﺎ وﻇﯿﻔﻪ داﻧﺸﻤﻨﺪان، آﻣﺎرﺷﻨﺎﺳﺎن، ﻣﻬﻨﺪﺳﺎن و ﻏﯿﺮه اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺖ واﻗﻌﯽ را اﻧﺠﺎم دﻫﻨﺪ. ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ، ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ اﻗﺘﺼﺎد ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺳﺎزﻣﺎﻧﯽ )ﻟﻨﯿﻦ(، ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﺗﻌﻤﯿﻢ ﻧﺎﻣﺤﺪود و ﺑﻪ ﮐﻤﺎل رﺳﺎﻧﺪن ﮔﺮاﯾﺸﯽ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری از ﻗﺒﻞ در ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺗﺮاﺳﺖﻫﺎ و ﮐﺎرﺗﻞﻫﺎ ﭘﯿﺶﺑﯿﻨﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد، ﻇﺎﻫﺮ ﻣﯽﺷﻮد. دوﻟﺖ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺗﺮاﺳﺖ ﻋﻈﯿﻢ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ از ﻃﺮﯾﻖ ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﯽ، ﺑﺮ ﻣﻮاﻧﻌﯽ ﮐﻪ در راه ﮔﺴﺘﺮش ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻗﺮار دارﻧﺪ، ﻏﻠﺒﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ.

ﺗﻮﺳﻌﻪ روﺳﯿﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮده اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ اﻗﺘﺼﺎد دوﻟﺘﯽ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﭼﯿﺰی ﺟﺰ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری دوﻟﺘﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎرﮔﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﯾﮏ ﮐﺎرﮔﺮ ﻣﺰدی اﺳﺖ ﮐﻪ اﮐﻨﻮن ﺑﻪ دﻟﯿﻞ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ دوﻟﺖ در ﻗﺒﺎل ﮐﺎر )ﺗﺰ (11 در ﺑﻨﺪ اﺳﺖ. او در ﺷﺮﮐﺖﻫﺎی دوﻟﺘﯽ ﮐﺎر ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻧﯿﺮوی ﮐﺎر ﺧﻮد را ﺑﻪ دوﻟﺖ ﻣﯽﻓﺮوﺷﺪ. دﺳﺘﻤﺰد او ﻗﯿﻤﺘﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ دوﻟﺖ ﺑﺮای آن ﺑﻪ او ﻣﯽﭘﺮدازد. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ دوﻟﺖ ﺟﺎی ﺳﺮﻣﺎﯾﻪدار ﺧﺼﻮﺻﯽ ﺳﻠﺐ ﻣﺎﻟﮑﯿﺖ ﺷﺪه را ﻣﯽﮔﯿﺮد. اﯾﻦ دوﻟﺖ اﺳﺖ ﮐﻪ اﮐﻨﻮن ﺑﺮ ﮐﺎر ﻣﺰدی ﺗﺴﻠﻂ دارد و ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﺮ ﮐﺎرﮔﺮان ﻧﯿﺰ ﺣﮑﻮﻣﺖ و اﺳﺘﺜﻤﺎر ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﻧﯿﺮوی ﮐﺎر درﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﺧﺼﻮﺻﯽ ﺑﻪ ﯾﮏ ﮐﺎﻻ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽﺷﻮد؛ آن را ﺑﺎ ﯾﮏ ﻣﺤﺼﻮل از ﭘﯿﺶ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه )وﺳﯿﻠﻪ ﻣﻌﯿﺸﺘﯽ ﮐﻪ ﮐﺎرﮔﺮ از ﻃﺮﯾﻖ دﺳﺘﻤﺰد درﯾﺎﻓﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ( ﺑﺮاﺑﺮ ﻗﺮار ﻣﯽدﻫﺪ. آن را ﺑﻪ ﯾﮏ ﮐﺎﻻ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ؛ ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﻨﯽ ﻧﯿﺰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺷﯽء ﺗﻨﺰل ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ و از ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ اراده ﺷﺨﺼﯽ ﻣﺤﺮوم ﻣﯽﺷﻮد. از ﺳﻮژه ﺑﻪ اﺑﮋه ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽﺷﻮد. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، از آﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ از ﻧﯿﺮوی ﮐﺎرش ﺟﺪا ﺷﻮد، ﻫﻤﯿﻦ اﻣﺮ در ﻣﻮرد ﺧﻮد ﮐﺎرﮔﺮ ﻣﺰدی ﻧﯿﺰ ﺻﺪق ﻣﯽﮐﻨﺪ. او ﺑﻪ ﯾﮏ ﺷﯽء ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽﺷﻮد، ﺑﻪ ﯾﮏ ﺷﯽء ﺗﻨﺰل ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ ﺗﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﺻﺎﺣﺐ اﺑﺰار ﺗﻮﻟﯿﺪ، ﺑﻪ ﻋﻨﻮان “وﺳﯿﻠﻪ دﯾﮕﺮی ﺑﺮای ﺗﻮﻟﯿﺪ” ﺑﻪ ﮐﺎر ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮد. ﺑﺮای ﺑﯿﺎن اﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﮐﻪ در اﯾﻦ اﻗﺘﺼﺎد دوﻟﺘﯽ، ﮐﺎرﮔﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﯾﮏ ﮐﺎرﮔﺮ ﻣﺰدﺑﮕﯿﺮ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ، ﺗﻌﯿﯿﻦﮐﻨﻨﺪهی ﺟﺎﯾﮕﺎه اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ او ﻧﯿﺰ ﻫﺴﺖ، ﻧﯿﺎزی ﺑﻪ اﺳﺘﺪﻻل ﺑﯿﺸﺘﺮی ﻧﯿﺴﺖ.

اﻣﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ روﺳﯿﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺸﺎن دﻫﻨﺪه اﯾﻦ واﻗﻌﯿﺖ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ اﻋﻼم ﺷﺪه در واﻗﻊ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ داری دوﻟﺘﯽ اﺳﺖ. اﯾﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮده اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﯿﺪ دوﻟﺘﯽ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺑﺮای ﻧﯿﺎز ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﺎﻻﯾﯽ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ اﺳﺖ. ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ از دل آن ﻋﻨﺼﺮ ﺣﺎﮐﻢ ﺟﺪﯾﺪی ﻇﻬﻮر ﮐﺮد ﮐﻪ ﻣﺎﻟﮑﯿﺖ دوﻟﺘﯽ را در اﺧﺘﯿﺎر دارد و ﺑﺪﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﺟﺎﯾﮕﺎه ﻣﻤﺘﺎزی را اﺷﻐﺎل ﻣﯽﮐﻨﺪ. اﯾﻦ ﻋﻨﺼﺮ ﺑﻪ ﮔﺴﺘﺮش ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻗﺪرت دوﻟﺘﯽ ﻋﻼﻗﻪﻣﻨﺪ اﺳﺖ، زﯾﺮا دﻗﯿﻘﺎً ﻫﻤﯿﻦ ﻗﺪرت دوﻟﺘﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﯾﮕﺎه ﻣﻤﺘﺎز آن را در ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺗﻀﻤﯿﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺟﻬﺖ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ را ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ، زﯾﺮا ﺗﻤﺎم اﺑﺰارﻫﺎی ﻣﺎدی و ﺳﺎﯾﺮ ﻧﯿﺮوﻫﺎی ﺟﺎﻣﻌﻪ در دﺳﺘﺎن آن ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ اﺳﺖ. و ﭼﻪ ﮐﺎر دﯾﮕﺮی ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ ﺟﺰ ﺗﻼش ﺑﺮای اﻓﺰاﯾﺶ ﻣﺎﻟﮑﯿﺖ دوﻟﺘﯽ و ﺗﻘﻮﯾﺖ ﻗﺪرت دوﻟﺘﯽ؟

زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﯿﺪ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺷﮑﻞ ﺑﻨﮕﺎه دوﻟﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺖ، از ﺗﻮﺳﻌﻪای ﭘﯿﺮوی ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ از ﻃﺮﯾﻖ رواﺑﻂ ﻗﺪرﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﺪﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ اﯾﺠﺎد ﺷﺪه اﺳﺖ، ﻣﺸﺮوط ﻣﯽﺷﻮد.

ﮐﺎرﮔﺮان ﻫﺮ روز از ﻧﻮ، وﻗﺘﯽ ﮐﺎر ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﺳﻠﺐ ﻣﺎﻟﮑﯿﺖ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ؛ و در واﻗﻊ، از ﻃﺮﯾﻖ دوﻟﺖ، ﻣﺎﻟﮏ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﺤﺼﻮﻻت ﮐﺎر را ﺗﺼﺎﺣﺐ ﻣﯽﮐﻨﺪ. دوﻟﺖ ﻣﺎﻟﮏ، ﻣﺪﯾﺮ ﺛﺮوت اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ اﺳﺖ. ﺳﺎزﻣﺎندﻫﻨﺪه، رﻫﺒﺮ و ﻫﺎدی ﻓﺮآﯾﻨﺪ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺗﻮﻟﯿﺪ اﺳﺖ. و در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﻗﺪرﺗﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻬﻢ ﻓﺮد را ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﮐﺎﻻﻫﺎ را ﺗﻮزﯾﻊ ﻣﯽﮐﻨﺪ. اﯾﻦ ﯾﮏ ﺳﺎزﻣﺎن اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ اﮔﺮ دﺳﺘﮕﺎه اداری ﻫﻤﻪ ﺷﺮﮐﺖﻫﺎی ﺧﺼﻮﺻﯽ-ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداري، ﺷﺮﮐﺖﻫﺎی ﺳﻬﺎﻣﯽ، ﺳﻨﺪﯾﮑﺎﻫﺎ، ﺗﺮاﺳﺖﻫﺎ و ﻏﯿﺮه را در ﮐﻨﺎر ﻗﺪرت ﺳﯿﺎﺳﯽ دوﻟﺖ در ﻧﻈﺮ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ، ﺑﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺷﮑﻞ درك ﻣﯽﺷﻮد. دوﻟﺖ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ واﺣﺪ ﭼﯿﺰی ﺟﺰ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪای از ﻫﻤﻪ ارﮔﺎنﻫﺎی اداری ﻣﺎﻟﮑﯿﺖ ﺧﺼﻮﺻﯽ ﻧﯿﺴﺖ؛ زﯾﺮا ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﺧﺼﻮﺻﯽ ﻏﯿﺮﻣﻮﻟﺪ اﺳﺖ و ﺻﺮﻓﺎً ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ارﮔﺎﻧﯽ ﺑﺮای ﺗﺼﺎﺣﺐ ﻣﺤﺼﻮﻻت ﮐﺎر دﯾﮕﺮان ﻋﻤﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ، دﺳﺘﮕﺎه ﺑﻮروﮐﺮاﺗﯿﮏ دوﻟﺖ ﻧﯿﺰ ﻫﯿﭻ ﻣﺤﺼﻮﻟﯽ اﯾﺠﺎد ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ و وﻇﯿﻔﻪ دﯾﮕﺮی ﺟﺰ ﺗﻀﻤﯿﻦ آﻧﭽﻪ از ﻃﺮﯾﻖ ﮐﺎر ﻣﺰدی در ﺷﺮﮐﺖﻫﺎی دوﻟﺘﯽ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﯽﺷﻮد، ﺑﺮای دوﻟﺖ ﻧﺪارد.

ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ دوﻟﺘﯽ ﺑﺎ ﺗﻀﺎدی ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺗﺸﺪﯾﺪ ﻣﯽﺷﻮد. از ﯾﮏ ﺳﻮ، اﻧﺒﺎﺷﺖ داراﯾﯽ و ﻗﺪرت در دﺳﺘﺎن ﺑﻮروﮐﺮاﺳﯽ دوﻟﺘﯽ، زﯾﺮا دوﻟﺖ اﺳﺖ؛ از ﺳﻮی دﯾﮕﺮ، ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﺰدﺑﮕﯿﺮ، ﮐﻪ دوﻟﺖ ﻣﺤﺼﻮﻻت ﮐﺎر آﻧﻬﺎ را ﺗﺼﺎﺣﺐ ﻣﯽﮐﻨﺪ.

ﻫﺮﭼﻪ ﺛﺮوت ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان داراﯾﯽ دوﻟﺘﯽ اﻓﺰاﯾﺶ ﯾﺎﺑﺪ، اﺳﺘﺜﻤﺎر ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﺰدی ﺑﯿﺸﺘﺮ و آﻧﻬﺎ ﻧﺎﺗﻮانﺗﺮ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ. ﺑﺎ ﺛﺮوت ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان داراﯾﯽ دوﻟﺘﯽ، ﻓﻘﺮ ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﺰدی ﻧﯿﺰ اﻓﺰاﯾﺶ ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ؛ ﭘﯿﺎﻣﺪ ﺿﺮوری آن ﻣﺒﺎرزه ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﺑﯿﻦ ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﺰدی و ﺑﻮروﮐﺮاﺳﯽ دوﻟﺘﯽ اﺳﺖ. ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻮروﮐﺮاﺳﯽ ﺑﺘﻮاﻧﺪ در اﯾﻦ ﻣﺒﺎرزه ﺣﻀﻮر ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ، ﭼﺎرهای ﺟﺰ ﮔﺴﺘﺮش دﺳﺘﮕﺎه ﺳﺮﮐﻮب دوﻟﺖ ﻧﺪارد، دﺳﺘﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن اﻧﺪازه ﮐﻪ ﺷﮑﺎف ﻋﻤﯿﻖﺗﺮ ﻣﯽﺷﻮد، رﺷﺪ ﮐﻨﺪ. ﻫﺮﭼﻪ دوﻟﺖ ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﻓﻘﺮ ﮐﺎرﮔﺮان ﺑﯿﺸﺘﺮ و ﻣﺒﺎرزه ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﻣﯽﺷﻮد.

ﻣﺴﺌﻠﻪ از دﯾﺪﮔﺎه ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ

ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﺰدی ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ »ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ« راﺿﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺣﺘﯽ اﮔﺮ اﯾﻦ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ آﻧﻬﺎ را ﻏﺮق در ﻧﻌﻤﺖﻫﺎی ﻣﺎدی ﮐﻨﺪ )ﮐﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﺟﺎی ﺗﺮدﯾﺪ ﺑﺴﯿﺎر دارد.( ﻫﺪف ﺗﻼش آﻧﻬﺎ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﻧﯿﺰ از ﺑﯿﻦ ﺑﺮود. ﻣﺒﺎرزه آﻧﻬﺎ ﻣﻌﻄﻮف ﺑﻪ از ﺑﯿﻦ ﺑﺮدن ﺧﻮدِ راﺑﻄﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ اﺳﺖ؛ اﯾﻨﮑﻪ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﯿﺮوی ﮐﺎر ﺧﺮﯾﺪاری ﻧﺸﻮﻧﺪ و ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﻧﯿﺮوی ﻣﻮﻟﺪ در ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺗﻮﻟﯿﺪ، ﻫﻤﺴﻄﺢ ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦآﻻت، ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎن ارﺑﺎﺑﺎن ﺟﺪﯾﺪ، ﻗﺮار ﮔﯿﺮﻧﺪ. آﻧﻬﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدﺷﺎن ارﺑﺎب ﺗﻮﻟﯿﺪ، ﻧﯿﺮوﻫﺎی ﻣﻮﻟﺪه ﺧﻮد و ﻣﮑﺎﻧﯿﮑﯽ ﺷﻮﻧﺪ. ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺎﯾﺪ وﺳﺎﯾﻞ ﺗﻮﻟﯿﺪ را در اﺧﺘﯿﺎر ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ ﺗﺎ از آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻧﺎم ﺟﺎﻣﻌﻪ اﺳﺘﻔﺎده و اداره ﮐﻨﻨﺪ و در ﻗﺒﺎل اﯾﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮ ﺑﺎﺷﻨﺪ. اﮔﺮ ﻣﯽﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﺸﺮﯾﺖ را در ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﯽﻃﺒﻘﻪ ﻣﺘﺤﺪ ﮐﻨﻨﺪ و از اﻓﺘﺎدن دوﺑﺎره ﺧﻮد ﺑﻪ ﺑﺮدﮔﯽ اﺟﺘﻨﺎب ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﻪ ﻣﺪﯾﺮ و ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﺗﻮﻟﯿﺪ، ﻣﺪﯾﺮ و ﺗﻮزﯾﻊﮐﻨﻨﺪه ﮐﺎﻻﻫﺎی ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺷﺪه ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﻮﻧﺪ.

از اﯾﻦ ﺗﻼش، ﺑﺮﺧﻼف آﻧﭽﻪ در ﻣﻮرد روﺷﻨﻔﮑﺮان رخ ﻣﯽدﻫﺪ، ﺑﯿﺎن دﯾﮕﺮی از ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻧﯿﺰ ﺣﺎﺻﻞ ﻣﯽﺷﻮد و دﯾﺪﮔﺎهﻫﺎی ﺟﺪﯾﺪی ﮔﺸﻮده ﻣﯽﺷﻮد. ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ، ﻣﻔﺎﻫﯿﻤﯽ در ﻣﻮرد ﺗﻨﻈﯿﻢ رواﺑﻂ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ اﻧﺴﺎنﻫﺎ در ﺗﻮﻟﯿﺪ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺷﮑﻞ ﻣﯽﮔﯿﺮد، ﻣﻔﺎﻫﯿﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﻋﻨﺎﺻﺮ روﺷﻨﻔﮑﺮی ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ درك ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﻨﺪ و آﻧﻬﺎ را آرﻣﺎنﺷﻬﺮی و ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻘﻖ اﻋﻼم ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. اﻣﺎ اﯾﻦ ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﭘﯿﺶ از اﯾﻦ ﻧﯿﺮوﯾﯽ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ را در ﻗﯿﺎمﻫﺎی اﻧﻘﻼﺑﯽ ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﺰدي، ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎی ﻣﺪرن، آﺷﮑﺎر ﮐﺮدهاﻧﺪ. اﯾﻦ ﻧﯿﺮو اﺑﺘﺪا در ﻣﻘﯿﺎﺳﯽ ﺑﺰرگ در ﮐﻤﻮن ﭘﺎرﯾﺲ ﻧﺸﺎن داده ﺷﺪ، ﮐﻪ در ﭘﯽ ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ اﻗﺘﺪار ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ دوﻟﺖ از ﻃﺮﯾﻖ ﺧﻮدﮔﺮداﻧﯽ ﮐﻤﻮنﻫﺎ ﺑﻮد. ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ اﯾﻦ اﻣﺮ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺎرﮐﺲ از اﯾﺪه ﺧﻮد )ﮐﻪ در ﻣﺎﻧﯿﻔﺴﺖ ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖ ﺑﯿﺎن ﺷﺪه ﺑﻮد ( ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ اﯾﻨﮑﻪ اﻗﺘﺼﺎد دوﻟﺘﯽ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪن ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ، دﺳﺖ ﺑﮑﺸﺪ. در ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮان و ﺳﺮﺑﺎزان اﻧﻘﻼبﻫﺎی روﺳﯿﻪ و آﻟﻤﺎن 1923-1917، اﯾﻦ ﻧﯿﺮو ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻗﺪرﺗﯽ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ و ﮔﺎه ﻫﻤﻪﺟﺎﻧﺒﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ. و در آﯾﻨﺪه ﻫﯿﭻ ﺟﻨﺒﺶ اﻧﻘﻼﺑﯽ ﭘﺮوﻟﺘﺮی ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮر ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ در آن، اﯾﻦ ﺟﻨﺒﺶ ﻧﻘﺸﯽ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﺗﺮ و در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻫﻤﻪﺟﺎﻧﺒﻪ اﯾﻔﺎ ﻧﮑﻨﺪ. اﯾﻦ ﺧﻮدﻓﻌﺎﻟﯿﺘﯽ ﺗﻮدهﻫﺎی وﺳﯿﻊ ﮐﺎرﮔﺮ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮد را در ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ. در اﯾﻨﺠﺎ دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ آرﻣﺎنﺷﻬﺮی وﺟﻮد ﻧﺪارد؛ اﯾﻦ واﻗﻌﯿﺖ واﻗﻌﯽ اﺳﺖ. در ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮي، ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ ﺷﮑﻞ ﺳﺎزﻣﺎﻧﯽ را ﮐﻪ در آن ﻣﺒﺎرزه ﺧﻮد را ﺑﺮای رﻫﺎﯾﯽ اﻧﺠﺎم ﻣﯽدﻫﺪ، ﺷﮑﻞ داده اﺳﺖ.

ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، اﯾﻦ ﻧﻪ ﺧﯿﺎلﭘﺮدازی اﺳﺖ، ﻧﻪ ﻧﻈﺮﯾﻪای ﭘﻮچ، ﮐﻪ اﯾﻦ ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮي، ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﺧﻮد را ﭘﯿﺮاﻣﻮن ﺗﻮﻟﯿﺪ، در ﮐﺎرﮔﺎهﻫﺎ، ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺎﻫﯽ، ﮔﺮد ﻫﻢ ﻣﯽآورﻧﺪ، ﺧﻮدﺷﺎن ﻫﺪﻓﺸﺎن ﺗﺼﺎﺣﺐ اﺑﺰار ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﻫﺪاﯾﺖ و ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺗﻮﻟﯿﺪ اﺳﺖ. اﯾﻦ ﻣﻄﺎﻟﺒﻪای اﺳﺖ ﮐﻪ در ﺟﺮﯾﺎن ﺗﺤﻮﻻت ﺗﻮﺳﻂ ﺗﻮدهﻫﺎی وﺳﯿﻊ ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﻄﺮح ﻣﯽﺷﻮد. ﻋﻨﺼﺮ روﺷﻨﻔﮑﺮی اﮔﺮ ﻣﯽﺧﻮاﻫﺪ ﮐﻨﺘﺮل ﺧﻮد را در اﻗﺘﺼﺎد دوﻟﺘﯽ اﻋﻤﺎل ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺗﻼش را ﺑﺎ زور ﺳﺮﮐﻮب ﮐﻨﺪ.

از دﯾﺪﮔﺎه ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮي، ﺑﯿﺎن ﻣﺴﺌﻠﻪ در اﻣﻮر ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﯽ اﻗﺘﺼﺎدی ﺑﻪ اﯾﻦ ﺻﻮرت ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﯾﺪ اداره ﺷﻮد و ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺑﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﺷﻮد، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺻﻮرت اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ رواﺑﻂ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ اﻧﺴﺎنﻫﺎ

ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ و ﺑﯿﻦ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ در ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺷﻮد . زﯾﺮا، ﺑﺮای ﺷﻮراﻫﺎ، ﺗﻮﻟﯿﺪ دﯾﮕﺮ ﯾﮏ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﻋﯿﻨﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ در آن ﮐﺎر اﻧﺴﺎن و ﻣﺤﺼﻮل آن از او ﺟﺪا ﺷﻮد، ﻓﺮآﯾﻨﺪی ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎدهای ﺑﯽﺟﺎن ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ و ﻫﺪاﯾﺖ ﻣﯽﺷﻮد، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻋﻤﻠﮑﺮد ﺣﯿﺎﺗﯽ ﺧﻮد ﮐﺎرﮔﺮان اﺳﺖ . اﮔﺮ ﺗﻮﻟﯿﺪ – ﻋﻤﻠﮑﺮد ﺣﯿﺎﺗﯽ اﻧﺴﺎنﻫﺎ وﻗﺘﯽ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﻇﻒ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻫﺴﺘﻨﺪ – ﺣﺘﯽ اﻣﺮوز در ﻋﻤﻞ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ اﺳﺖ، ﭘﺲ ﻣﺸﺎرﮐﺖ اﻧﺴﺎنﻫﺎ در آن ﺗﻮﻟﯿﺪ، ﻋﻤﻠﮑﺮد ﺣﯿﺎﺗﯽ ﺧﻮدﺷﺎن، ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺪون ﻗﺮار دادن آﻧﻬﺎ در ﯾﮏ ﺳﻄﺢ ﺑﺎ اﺑﺰارﻫﺎی ﮐﺎری ﺧﻮدﺷﺎن و ﺑﺪون ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎن ﻗﺮار دادن آﻧﻬﺎ ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎن ﯾﮏ ﻃﺒﻘﻪ ﯾﺎ ﻋﻨﺼﺮ ﺧﺎص، ﺑﻪ ﺻﻮرت اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺷﻮد. ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﻣﻄﺮح ﻣﯽﺷﻮد، راهﺣﻞ آن دﯾﮕﺮ ﭼﻨﺪان ﺑﻌﯿﺪ ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﯾﺎﻓﺘﻦ آن آﺳﺎن اﺳﺖ. ﮔﻮﯾﯽ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺧﻮد ﻇﺎﻫﺮ ﻣﯽﺷﻮد. اﯾﻦ ﺧﻮدِ ﮐﺎر اﻧﺴﺎنﻫﺎ، ﮐﺎرﮐﺮد ﺣﯿﺎﺗﯽ ﺧﻮدﺷﺎن، در ﻋﺮﺻﻪﻫﺎی ﺗﻮﻟﯿﺪ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﻌﯿﺎری ﺑﺮای ﺗﻨﻈﯿﻢ رواﺑﻂ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ آﻧﻬﺎ ﻋﻤﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﮐﺎر اﻓﺮاد، و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ اﺗﺤﺎد آﻧﻬﺎ در ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺎﻫﯽ، ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻋﺎﻣﻞ ﺗﻌﯿﯿﻦﮐﻨﻨﺪه در ﺗﻨﻈﯿﻢ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ رواﺑﻂ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﺷﺪ، دﯾﮕﺮ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮای ﻫﯿﭻ ﻧﻮع رﻫﺒﺮی ﯾﺎ ﻣﺪﯾﺮﯾﺘﯽ ﮐﻪ ﺧﻮد در ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺷﺮﮐﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ، ﮐﻪ ﺻﺮﻓﺎً وﻇﺎﯾﻒ ﺣﺎﮐﻤﯿﺘﯽ را اﻧﺠﺎم ﻣﯽدﻫﺪ و ﻣﺤﺼﻮﻻت دﯾﮕﺮان را ﺑﻪ ﺧﻮد اﺧﺘﺼﺎص ﻣﯽدﻫﺪ، وﺟﻮد ﻧﺪارد.

ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی

اﯾﻦ ﺗﺰﻫﺎ روﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﺎن ﺑﻪ ﻧﯿﺮوی ﺧﻼق ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ اﻋﺘﻘﺎدی ﻧﺪارﻧﺪ. ﺣﺘﯽ ﭘﺲ از آﻧﮑﻪ ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ واﻗﻌﯿﺖ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ اﻧﮑﺎر، اﺛﺒﺎت اﯾﻦ ﻧﯿﺮو را اراﺋﻪ دادﻧﺪ. ﻫﯿﭻ رﻫﺒﺮ ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ، ﺣﺘﯽ ﻟﻨﯿﻦ، ﻗﺒﻞ از ﺳﺎل 1917 اﻫﻤﯿﺖ ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی را ﺗﺸﺨﯿﺺ ﻧﺪاده ﺑﻮد، ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، آﻧﻬﺎ ﭘﯿﺶ از اﯾﻦ ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﯽ در اﻧﻘﻼب 1905 روﺳﯿﻪ در ﺳﻦ ﭘﺘﺮزﺑﻮرگ اﯾﻔﺎ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. ﺗﺎ ﺳﺎل 1917 در روﺳﯿﻪ، ﺳﭙﺲ در آﻟﻤﺎن و ﺟﺎﻫﺎی دﯾﮕﺮ، ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺷﮑﻞ ﻣﺒﺎرزه ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎی اﻧﻘﻼﺑﯽ ﺛﺎﺑﺖ ﻧﮑﺮدﻧﺪ، ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻮدهﻫﺎی وﺳﯿﻊ ﮐﺎرﮔﺮان از ﻃﺮﯾﻖ ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﺗﺄﺛﯿﺮ ﺗﻌﯿﯿﻦﮐﻨﻨﺪهای ﺑﺮ ﺳﯿﺎﺳﺖ و اﻗﺘﺼﺎد اﻋﻤﺎل ﻧﮑﺮدﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ در آن زﻣﺎن ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻠﻪ ﮔﻨﺪهﻫﺎی ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻌﻄﻮف ﺷﺪ. اﻣﺎ ﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﮐﻪ در آﻧﻬﺎ اوﻟﯿﻦ ﮔﺎم ﻣﺴﺘﻘﻞ ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ را در ﺟﻬﺖ ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮد درك ﮐﻨﻨﺪ. ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﯾﮏ ﺷﮑﻞ ﭘﺪﯾﺪهای ﺟﺪﯾﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮای ﺑﻪ ﻗﺪرت رﺳﺎﻧﺪن ﺧﻮد ﮐﻠﻪ ﮔﻨﺪهﻫﺎ ﺑﻪ ﮐﺎر ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ. ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ، اﯾﻦ ﻧﯿﺮوی اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ و داﺋﻤﺎً در ﺣﺎل رﺷﺪ، در ﻧﻈﺮ آﻧﻬﺎ دﻗﯿﻘﺎً ﻫﻤﺎن ﻧﯿﺮوی اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﻮد، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﯿﺮوﻫﺎی ﺗﻮﻟﯿﺪی در ﮐﺎرﮔﺎهﻫﺎ – ﻧﯿﺮوﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻣﺸﺨﺺ و اﺟﺮای ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎی از ﭘﯿﺶ ﺗﻌﯿﯿﻦﺷﺪه ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽرود. ﭼﻨﯿﻦ اﺳﺖ اﻧﺪﯾﺸﻪ روﺷﻨﻔﮑﺮ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان رﻫﺒﺮ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداري، و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﭼﻨﯿﻦ اﺳﺖ اﻧﺪﯾﺸﻪ او ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮات ﺑﻪ ﻫﺪاﯾﺖ ﻧﯿﺮوﻫﺎی اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ. از ﻧﻈﺮ او، ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ ﻫﯿﭻ ﺗﻔﮑﺮی از ﺧﻮد ﻧﺪارد؛ درﺳﺖ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ رﻫﺒﺮاﻧﺶ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻓﮑﺮ و ﻋﻤﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ، اﮔﺮ ﻗﺮار ﺑﺎﺷﺪ ﻧﯿﺮوﻫﺎی ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎی ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﺒﺎرزه ﮐﺸﯿﺪه ﺷﻮﻧﺪ، »ﺣﺰب اﻧﻘﻼﺑﯽ-ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﺖ« )ﺗﺰ (6 ﺑﺎﯾﺪ رﻫﺒﺮی را در دﺳﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. اﮔﺮ اﯾﻦ ﺣﺰب اﻧﻘﻼﺑﯽ-ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺻﺮﻓﺎً ﺣﺰب دﯾﮕﺮی اﺳﺖ ﮐﻪ از ﻗﺪرت ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ ﺑﺮای اﺟﺮای ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎ و ﻃﺮحﻫﺎی وﯾﮋه ﺧﻮد اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ از اﯾﻦ زاوﯾﻪ ﺑﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ، ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪای ﺟﺰ اﯾﻦ ﺑﺮﺳﺪ: ﺑﺪون رﻫﺒﺮی ﺣﺰب، ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻤﯽ وﺟﻮد ﻧﺨﻮاﻫﺪ داﺷﺖ . از اﯾﻦ دﯾﺪﮔﺎه، ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ارﮔﺎنﻫﺎی ﺟﺪﯾﺪ ﭘﺮوﻟﺘﺮی ﻇﺎﻫﺮ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ در آﻧﻬﺎ ﺑﺎﯾﺪ رﻫﺒﺮی ﺑﻪ دﺳﺖ آﯾﺪ؛ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ اﺑﺰاری در دﺳﺖ رﻫﺒﺮی ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ از اﯾﻦ ﻃﺮﯾﻖ ﺑﺮ ﺗﻔﮑﺮ و ﻋﻤﻞ ﺗﻮدهﻫﺎ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﺑﮕﺬارﻧﺪ. ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ روﺣﯿﻪ در ﺗﺰﻫﺎ دﯾﺪه و ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ.

اﻣﺎ ﻧﯿﺮوﯾﯽ ﮐﻪ از ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﺑﯿﺮون ﻣﯽآﯾﺪ، دﻗﯿﻘﺎً در ﺟﻬﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪ. اﯾﻦ ارادهی ﺗﻮدهای زادهﺷﺪه در ﻣﻐﺎزهﻫﺎ و ﮔﺮدﻫﻤﺎﯾﯽﻫﺎی ﺗﻮدهای ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﺎن و ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﺎﻧﯽ را از ﻣﯿﺎن ﺗﻮده، ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺳﺨﻨﮕﻮﯾﺎن آن، ﺑﯿﺮون آورد، ﮐﻪ در ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ آﻣﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺗﻮان از ﺗﻮده دﻓﺎع ﮐﻨﻨﺪ. اﯾﻦ ارادهی ﺗﻮدهای ﺗﺎﮐﻨﻮن ﺗﻨﻬﺎ در ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻣﺴﺌﻠﻪی ﮐﺎﻣﻼً ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪی ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ، ﮐﻪ در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻫﯿﭻﮐﺲ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ از ﺣﻞ آﻧﻬﺎ ﻃﻔﺮه ﺑﺮود. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ارادهی ﺗﻮدهﻫﺎ در روﺳﯿﻪ در ﺳﺎل 1917 و در آﻟﻤﺎن در ﺳﺎل 1918 ﻣﻌﻄﻮف ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن دادن ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﺑﻮد. ﺟﻨﮓ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻗﯿﻤﺘﯽ ﭘﺎﯾﺎن ﻣﯽﯾﺎﻓﺖ؛ ﺗﻤﺎم ﺗﺮدﯾﺪﻫﺎ در اﯾﻦ ﻣﻮرد، ﮐﻪ ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ، ﭘﺮورشﯾﺎﻓﺘﻪ و رﯾﺸﻪ در ﺧﻮد ﺗﻮدهﻫﺎ داﺷﺘﻨﺪ، ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ. ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ، در ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ارادهی ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﺮای ﭘﺎﯾﺎن دادن ﺑﻪ ﺟﻨﮓ و ﺑﺮای اﯾﻦ ﻣﻨﻈﻮر، ﻣﺒﺎرزه ﻋﻠﯿﻪ ﻗﺪرت ﻧﻈﺎﻣﯽ ﮐﺸﻮر ﺧﻮد، ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ. ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮان و ﺳﺮﺑﺎزان ﺻﺮﻓﺎً ﺷﮑﻞ ﺳﺎزﻣﺎﻧﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ در آن اﯾﻦ اراده ﺑﻪ ﻋﻤﻞ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽﺷﺪ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺷﮑﻞ ﺳﺎزﻣﺎﻧﯽ اراده ﺗﻮدهﻫﺎی وﺳﯿﻊ ﮐﺎرﮔﺮان اﻣﮑﺎنﭘﺬﯾﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ؛ ﻫﺮﭼﻨﺪ در اﯾﻦ راﺑﻄﻪ ﺑﺎﯾﺪ در ﻧﻈﺮ داﺷﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ ارادهای ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺤﺖ ﭘﯿﺶﻓﺮضﻫﺎی ﺧﺎﺻﯽ ﺷﮑﻞ ﻣﯽﮔﯿﺮد و ﻗﻄﻌﺎً از ﻃﺮﯾﻖ ﺷﻌﺎرﻫﺎی اﯾﻦ ﯾﺎ آن ﺣﺰب ﺑﻪ وﺟﻮد ﻧﻤﯽآﯾﺪ.

اﮐﻨﻮن وﻗﺘﯽ »ﺣﺰب اﻧﻘﻼﺑﯽ-ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﺖ« ﺑﺮای رﻫﺒﺮی در ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﺗﻼش ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﻣﺴﯿﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ را دﻧﺒﺎل ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﻣﯽﺧﻮاﻫﺪ از اﯾﻦ ارﮔﺎنﻫﺎی ارادهی ﺗﻮدهای ﺑﻪ ﻋﻨﻮان وﺳﯿﻠﻪای ﺑﺮای وادار ﮐﺮدن ﺗﻮدهﻫﺎ ﺑﻪ ﻋﻤﻞ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ اراده و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎی »رﻫﺒﺮان« اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﺪ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، رﻫﺒﺮ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺗﻮده را ﺻﺮﻓﺎً ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺎدهای ﺑﺒﯿﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ آن ﮐﺎر ﮐﻨﺪ و ارادهی ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺗﻮدهای در اﯾﻦ راﺑﻄﻪ ﻋﻨﺼﺮی ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ اﺳﺖ. از اﯾﻦ رو، ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﺗﺤﺖ رﻫﺒﺮی ﯾﮏ ﺣﺰب، ﻗﺪرت ﺧﻮد را از دﺳﺖ ﻣﯽدﻫﻨﺪ و اﮔﺮ ﺑﻪ ﺣﯿﺎت ﺧﻮد اداﻣﻪ دﻫﻨﺪ، ﺗﻨﻬﺎ از ﻃﺮﯾﻖ ﻓﺮﯾﺐ اﺳﺖ، ﯾﻌﻨﯽ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ واﻗﻌﯿﺖ را ﮐﻪ ﺑﻪ اﺑﺰاری در دﺳﺖ رﻫﺒﺮان ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪهاﻧﺪ، از ﺗﻮدهﻫﺎ ﭘﻨﻬﺎن ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. و اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی در روﺳﯿﻪ و آﻟﻤﺎن ﭘﺲ از دﺳﺘﯿﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﻫﺪف اول، ﭘﺎﯾﺎن ﺟﻨﮓ، و اﺧﺘﻼف ﻧﻈﺮﻫﺎ در ﻣﻮرد ﺑﺎزﺳﺎزی ﻧﻈﻢ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﻮد – ﯾﻌﻨﯽ دﯾﮕﺮ ارادهای واﺣﺪ از ﺳﻮی ﺗﻮدهﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ. آﻧﻬﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﮔﺮاﯾﺶﻫﺎی ﺣﺰﺑﯽِ رﻗﯿﺐِ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ »ﻣﻐﻠﻮب« ﺷﺪﻧﺪ، ﺧﯿﻠﯽ زود ﺣﺘﯽ ﻧﻔﻮذ ﺧﻮد را ﺑﺮ ﺗﻮدهﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮ از دﺳﺖ دادﻧﺪ و ﺑﺮ اﯾﻦ اﺳﺎس دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ارزﺷﯽ ﺑﺮای ﺳﯿﺎﺳﺖﻫﺎی ﺣﺰﺑﯽِ رﻫﺒﺮ ﻧﺪارﻧﺪ. آﻧﻬﺎ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪهاﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎی اﺣﺰاب »اﻧﻘﻼﺑﯽ-ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﺖ« ﮐﻪ ﺑﺮای ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ رﻫﺒﺮی در ﻗﯿﺎمﻫﺎی ﺗﻮدهای آﯾﻨﺪه آﻣﺎده ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ، آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ارﮔﺎنﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﺼﻮر ﻣﯽﺷﻮد از ﻃﺮﯾﻖ آﻧﻬﺎ ﺗﻮدهﻫﺎ را رﻫﺒﺮی ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﺑﻪ ﺣﯿﺎت ﺧﻮد اداﻣﻪ ﻣﯽدﻫﻨﺪ.

ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، روﺣﯿﻪای ﮐﻪ در ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی اﻧﻘﻼﺑﯽ ﺗﺠﻠﯽ ﯾﺎﻓﺖ، ﻫﻨﻮز ﻧﻤﺮده اﺳﺖ. در ﺣﻘﯿﻘﺖ، ﻧﮑﺘﻪ اﺳﺎﺳﯽ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎرﮔﺮان در اﯾﻦ ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎ، ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﻧﯿﺮوی ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﺧﻮد و ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ ﭘﺮاﮐﻨﺪﮔﯽ ﺧﻮد در اﺗﺤﺎدﯾﻪﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮي، اﺣﺰاب و ﮔﺮاﯾﺶﻫﺎ را ﻣﯽﯾﺎﺑﻨﺪ. وﻗﺘﯽ ﮐﺎرﮔﺮان اﯾﻦ وﺣﺪت را در ﻣﺒﺎرزه ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ روزاﻧﻪ ﻣﯽﯾﺎﺑﻨﺪ، وﻗﺘﯽ ﺧﻮدﺷﺎن ﻣﺒﺎرزه را از ﻃﺮﯾﻖ ارﮔﺎنﻫﺎی ﺧﻮدﺟﻮش ﺗﺸﮑﯿﻞﺷﺪه ﻫﺪاﯾﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی ﻗﺪﯾﻤﯽ را ﮐﻪ ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ آﻧﻬﺎ از ﻫﻢ ﺟﺪا ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ، ﮐﻨﺎر ﻣﯽﮔﺬارﻧﺪ، آﻧﮕﺎه روح ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی اﻧﻘﻼﺑﯽ دوﺑﺎره در ﺗﻮدهﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮ زﻧﺪه ﻣﯽﺷﻮد؛ آﻧﮕﺎه ﺗﻮدهﻫﺎ اراده ﺧﻮد را آﺷﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ.

در ﻣﺒﺎرزهی اﻣﺮوزي، ﻣﺎ ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ اﺷﮑﺎل ﺟﻨﯿﻨﯽ اﯾﻦ ﮐﻨﺶ ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ را ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ، اﻣﺎ در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﺗﻼشﻫﺎی ﺗﺎﮐﻨﻮن ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﺟﻨﺒﺶ ﮐﺎرﮔﺮی ﻗﺪﯾﻤﯽ را ﺑﺮای رﺑﻮدن رﻫﺒﺮی ﻣﺒﺎرزه از ﮐﺎرﮔﺮان و ﻗﺮار دادن آن در دﻓﺎﺗﺮ اﺗﺤﺎدﯾﻪﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﻧﯿﺰ ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ. ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ اﻗﺘﺼﺎد »ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺘﯽ« رﻫﺒﺮان ﻗﺮار اﺳﺖ از ﻃﺮﯾﻖ ﻣﺴﯿﺮ ﻏﯿﺮﻣﺴﺘﻘﯿﻢ دﺳﺘﮕﺎه رﺳﻤﯽ دوﻟﺖ اﻧﺠﺎم ﺷﻮد، ﻫﺪاﯾﺖ ﻣﺒﺎرزه ﻧﯿﺰ ﻗﺮار اﺳﺖ از اﺧﺘﯿﺎر ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﮐﺎرﮔﺮان ﺧﺎرج ﺷﺪه و از ﻃﺮﯾﻖ دﺳﺘﮕﺎه اﺗﺤﺎدﯾﻪﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﻫﺪاﯾﺖ ﺷﻮد.

اﻣﺎ ﻗﺪرت ﻃﺒﻘﻪ ﺣﺎﮐﻢ در ﻧﻈﺎم ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﭼﻨﺎن ﻋﻈﯿﻢ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺪرت ﮐﻞ ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮِ ﯾﮑﭙﺎرﭼﻪ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ آن اﺳﺖ.

ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ رواﺑﻂ ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﮐﺎرﮔﺮان ﺗﻨﻬﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﭘﯿﺮوز ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ از ﻃﺮﯾﻖ وﺣﺪت ﺷﻮراﯾﯽ ﺧﻮد ﺑﺮ ﺟﻨﺒﺶ ﮐﺎرﮔﺮی ﻗﺪﯾﻤﯽ ﻏﻠﺒﻪ ﮐﺮده ﺑﺎﺷﻨﺪ؛ و ﺗﻨﻬﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﭘﯿﺮوز ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ »ﻗﺪرت ﻗﺎﻧﻮﻧﮕﺬاری و اﺟﺮاﯾﯽ« در ﻣﺒﺎرزه ﺗﻮﺳﻂ ﺧﻮد ﺗﻮده ﻣﺮدم اﻋﻤﺎل ﺷﻮد.

در ﺳﺎل 1918، در آﻟﻤﺎن، ﺷﻌﺎر اﻧﻘﻼﺑﯽ ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ اﯾﻦ ﺑﻮد: » ﺗﻤﺎم ﻗﺪرت ﺑﻪ ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮي».

ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، اﯾﻦ ﺷﻌﺎر ﺗﻨﻬﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﻣﻌﻨﺎ دارد ﮐﻪ ﻗﺪرت ﺷﻮراﻫﺎ، ﺑﯿﺎن ارادهی واﺣﺪ ﺗﻮدهﻫﺎی وﺳﯿﻊ ﮐﺎرﮔﺮان – ﺑﻠﻪ، ﮐﻞ ﻃﺒﻘﻪی ﮐﺎرﮔﺮ – ﺑﺎﺷﺪ. وﺣﺪت در اراده و ﻋﻤﻞ ﮐﻞ ﻃﺒﻘﻪی ﮐﺎرﮔﺮ؛ اﯾﻦ ﻫﻤﺎن ﺧﺎﮐﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺪرت ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﺑﺮ آن ﭘﺪﯾﺪار ﻣﯽﺷﻮد. ﺑﺮای اﯾﻦ ﻣﻨﻈﻮر، ﮐﺎﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻮدهﻫﺎی وﺳﯿﻊ ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ، ﺑﺎ اﻗﺪام ﺧﻮد ﺑﻪ ﯾﮏ ﺷﺮاﯾﻂ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﭘﺎﯾﺎن دﻫﻨﺪ. آﻧﻬﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر را در ﺳﺎل 1918 اﻧﺠﺎم دادﻧﺪ و ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺎﯾﺎن ﺟﻨﮓ را رﻗﻢ زدﻧﺪ. ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ اﻣﺮ، ارادهی ﻣﺜﺒﺖ ﺑﺮای ﺑﺎزﺳﺎزی ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺑﺮای ﺗﻨﻈﯿﻢ ﻣﺠﺪد رواﺑﻂ اﻧﺴﺎنﻫﺎ در اﯾﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ را ﻧﯿﺰ اﻓﺰود.

ﺣﺎﻟﺖ اول، ﯾﻌﻨﯽ ﺷﺮاﯾﻂ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ، را ﻣﯽﺗﻮان ﺑﺎ ﺧﯿﺎل راﺣﺖ ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری واﮔﺬار ﮐﺮد. وﺿﻌﯿﺖ ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﺑﯿﺶ از ﭘﯿﺶ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽﺷﻮد؛ ﮐﺎر ﻣﺰدی ﺑﺮای ﺗﻮدهای ﻣﯿﻠﯿﻮﻧﯽ ﮐﻪ داﺋﻤﺎً در ﺣﺎل اﻓﺰاﯾﺶ اﺳﺖ، ﺑﻪ ﻧﻔﺮﯾﻨﯽ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽﺷﻮد، ﮐﺎﺑﻮﺳﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮان از آن ﮔﺮﯾﺨﺖ. اوﺿﺎع ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﭼﻨﺎن ﻣﺘﺸﻨﺞ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ در ﺗﻮدهﻫﺎی وﺳﯿﻊ، ارادهای ﺑﺮای ﭘﺎﯾﺎن دادن ﺑﻪ اﯾﻦ وﺿﻌﯿﺖ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ، ﺑﻪ ﻫﺮ ﻗﯿﻤﺘﯽ، زاده ﻣﯽﺷﻮد. اﻣﺎ آﻧﻬﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺪون از ﺑﯿﻦ ﺑﺮدن ﻫﻤﺰﻣﺎن ﮐﺎر ﻣﺰدي، ﺑﻪ آن ﭘﺎﯾﺎن دﻫﻨﺪ. ﺣﺘﯽ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ دوﻟﺘﯽ رﻫﺒﺮان ﻧﯿﺰ ﻫﯿﭻ ﻧﺠﺎﺗﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻧﺪارد، زﯾﺮا اﺟﺎزه ﻣﯽدﻫﺪ ﮐﺎر ﻣﺰدي، ﮐﻪ از ﻃﺮﯾﻖ ﻗﺪرت دوﻟﺘﯽ از ﻧﻮ ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﺷﺪه اﺳﺖ، ﻫﻤﭽﻨﺎن وﺟﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ اﻗﺪام ﺗﺤﺖ اﺟﺒﺎر ﻧﯿﺎز ﺷﺪﯾﺪ، دﮔﺮﮔﻮﻧﯽ آﮔﺎﻫﺎﻧﻪ رواﺑﻂ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻧﯿﺰ اﺿﺎﻓﻪ ﺷﻮد. ﭘﺎﯾﺎن دادن ﺑﻪ وﺿﻌﯿﺖ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ و ﺗﻨﻈﯿﻢ ﻣﺠﺪد رواﺑﻂ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﯾﮏ ﻋﻤﻞ واﺣﺪ اﺳﺖ؛ آﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ دو روی ﯾﮏ ﻋﻤﻞ واﺣﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. از دل ﺷﺮاﯾﻄﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﺗﻮدهﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ، ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﺰدی ﺑﻪ ﻓﻘﺮ ﻣﻄﻠﻖ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪهاﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ اﯾﻦ ﯾﮏ ﻧﺠﺎت وﺟﻮد دارد: اﯾﻨﮑﻪ ﺧﻮد ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﺰدی وﺳﺎﯾﻞ ﺗﻮﻟﯿﺪ را در اﺧﺘﯿﺎر ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ. اﻣﺎ آﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ اﯾﻦ ﮐﺎر را اﻧﺠﺎم دﻫﻨﺪ ﮐﻪ در ﺷﻮراﻫﺎ ﻣﺘﺤﺪ ﺷﻮﻧﺪ، ﺑﻪ ﻗﺪرت اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﻮﻧﺪ و در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل اﺑﺰار ﺗﻮﻟﯿﺪ را ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺸﺘﺮك، ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺮ ﭘﺎﯾﻪﻫﺎی ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺘﯽ، ﺑﺮای ﻧﯿﺎز اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﻪ ﮐﺎر ﮔﯿﺮﻧﺪ.

اﻗﺘﺼﺎد ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺘﯽ

ﻗﺪرت ﺷﻮرا ﯾﺎ ﺷﻮراﯾﯽ، ﮐﺎر ﻣﺰدی را از ﺑﯿﻦ ﻣﯽﺑﺮد؛ ﮐﺎرﮔﺮ را ﺑﻪ ﻋﺎﻣﻞ ﺗﻌﯿﯿﻦﮐﻨﻨﺪه در ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ. وﻇﯿﻔﻪ آن، رﻫﺎﯾﯽ ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ اﺳﺖ، ﺑﻪ اﯾﻦ ﺻﻮرت ﮐﻪ ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﺰدی را ﺑﻪ ﺗﻮﻟﯿﺪﮐﻨﻨﺪﮔﺎن آزاد و ﺑﺮاﺑﺮ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ. اﻣﺎ اﯾﻦ ﺗﻮﻟﯿﺪﮐﻨﻨﺪﮔﺎن آزاد و ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺎﯾﺪ رواﺑﻂ ﺧﻮد را ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﻨﻈﯿﻢ ﻣﺤﮑﻢ اﯾﻦ رواﺑﻂ، ﮐﻪ از ﻃﺮﯾﻖ آن ﺑﺮاﺑﺮی و از اﯾﻦ رو آزادی ﺗﻮﻟﯿﺪﮐﻨﻨﺪﮔﺎن ﺗﻀﻤﯿﻦ ﻣﯽﺷﻮد، زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻗﺎﻧﻮن ﻓﺮاﮔﯿﺮ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ؛ ﯾﻌﻨﯽ در ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻧﻬﺎﯾﯽ، ﭘﺎﯾﻪ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺘﯽ ﺑﺮ آن اﺳﺘﻮار اﺳﺖ.

ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، اﯾﻦ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﭼﯿﺰی ﺟﺰ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ – ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﻣﺼﺮف؛ ﻣﺸﺎرﮐﺖ ﺗﻮﻟﯿﺪﮐﻨﻨﺪه ﻣﻨﻔﺮد در ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﺎﻻﻫﺎ و ﻣﺼﺮف ﮐﺎﻻﻫﺎی ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺷﺪه ﻣﺸﺘﺮك ﺗﻮﺳﻂ او ﻧﯿﺴﺖ. و در ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﺎر ﺗﻮﻟﯿﺪﮐﻨﻨﺪﮔﺎن ﻣﻨﻔﺮد

ﻫﻤﺰﻣﺎن ﻣﺸﺎرﮐﺖ او در ﺗﻮﻟﯿﺪ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﮐﺎﻻﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ، ﻟﺰوﻣﺎً ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر در ﻣﻮرد ﺳﻬﻢ او در ﮐﺎﻻﻫﺎی ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺷﺪه ﻧﯿﺰ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮد. ﻣﻌﯿﺎر اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﮐﻪ رواﺑﻂ ﺗﻮﻟﯿﺪﮐﻨﻨﺪﮔﺎن ﺑﯿﻦ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮ اﺳﺎس آن ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺷﻮد، ﮐﺎر اﺳﺖ، ﺑﺮ اﺳﺎس زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻃﯽ آن ﻋﻤﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﯾﻌﻨﯽ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺎر. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺎر ﻓﺮدی و وﯾﮋه ﯾﮏ ﺗﻮﻟﯿﺪﮐﻨﻨﺪه واﺣﺪ، ﻣﻌﯿﺎر اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻧﯿﺴﺖ؛ در ﻫﺮ ﻣﻮرد و ﻫﻤﯿﺸﻪ و ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﺘﻔﺎوت اﺳﺖ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، ﻻزم اﺳﺖ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺎر ﻣﺘﻮﺳﻂ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ ﺗﻤﺎم ﺳﺎﻋﺎت ﮐﺎر ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﭘﯿﺪا ﺷﻮد و اﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻋﺎﻣﻞ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﮐﻨﻨﺪه اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮد.

در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ، ﻧﻤﯽﺗﻮان در ﻣﻮرد ﺣﺮﮐﺖ ﺣﯿﺎت اﻗﺘﺼﺎدی ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺘﯽ ﺑﺮ اﺳﺎس ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺎر اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ دﻗﯿﻖﺗﺮ ﺑﻮد. در اﯾﻦ ﻣﻮرد، ﻣﺎ ﮐﺘﺎﺑﯽ ﺑﺎ ﻋﻨﻮان » اﺻﻮل اوﻟﯿﻪ ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺘﯽ « ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﮔﺮوه ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖﻫﺎی ﺑﯿﻦاﻟﻤﻠﻠﯽ )ﻫﻠﻨﺪ( ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ را ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ. ﻣﺎ ﺻﺮﻓﺎً ﺑﻪ اﺟﺮای ﺣﺴﺎﺑﺪاری زﻣﺎن ﮐﺎر در ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺘﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﻫﺪف ﻓﻮری اﺷﺎره ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ و از اﯾﻦ رو آن را ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ »ﺑﻌﺪاً ﺑﻪ آن ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﺷﻮد« ﻧﻤﯽداﻧﯿﻢ.

ﺗﺮوﯾﺞ اﻗﺘﺼﺎدی ﺣﺴﺎﺑﺪاری زﻣﺎن ﮐﺎر، ﺧﻮد را از ﻧﻈﺮ ﺳﯿﺎﺳﯽ در ﮐﻨﺘﺮل ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﺑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ. ﯾﮑﯽ ﺑﺪون دﯾﮕﺮی وﺟﻮد ﻧﺪارد. اﮔﺮ ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﻗﺎدر ﺑﻪ اﻧﺠﺎم ﺣﺴﺎﺑﺪاری زﻣﺎن ﮐﺎر ﻧﺒﺎﺷﺪ، اﯾﻦ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﻣﻌﻨﺎی دﯾﮕﺮی ﺟﺰ اﯾﻦ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺎدر ﺑﻪ از ﺑﯿﻦ ﺑﺮدن ﮐﺎر ﻣﺰدی ﻧﯿﺴﺖ؛ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ اداره و ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ زﻧﺪﮔﯽ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻧﯿﺴﺖ. اﮔﺮ زﻣﺎن ﮐﺎر ﻣﻌﯿﺎر ﻣﺼﺮف ﻓﺮدی ﻗﺮار ﻧﮕﯿﺮد، ﮐﺎر ﻣﺰدی ﺗﻨﻬﺎ راه ﺣﻞ اﺳﺖ. ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت دﯾﮕﺮ: ﻫﯿﭻ راﺑﻄﻪ ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﯽ ﺑﯿﻦ ﺗﻮﻟﯿﺪﮐﻨﻨﺪﮔﺎن و ﺛﺮوت اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ وﺟﻮد ﻧﺪارد. اﯾﻦ ﺑﺪان ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ ﮐﻪ از ﻃﺮﯾﻖ دﺳﺘﻤﺰد ﮐﺎر، ﺟﺪاﯾﯽ ﮐﺎرﮔﺮان از ﻣﺤﺼﻮل اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﻪ ﯾﮏ واﻗﻌﯿﺖ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ. ﯾﺎ ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت دﯾﮕﺮ، ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ در دﺳﺖ ﮐﺎرﮔﺮان ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺑﻪ »آﻣﺎرﺷﻨﺎﺳﺎن« و ﺳﺎﯾﺮ داﻧﺸﻤﻨﺪاﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮل ﺗﻮزﯾﻊ »درآﻣﺪ ﻣﻠﯽ« ﻫﺴﺘﻨﺪ، واﮔﺬار ﻣﯽﺷﻮد. ﯾﺎ ﻟﻐﻮ ﮐﺎر ﻣﺰدي، ﺑﺎ ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺎر اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺗﮑﯿﻪﮔﺎه ﮐﻞ اﻗﺘﺼﺎد، ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮل ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻫﻤﻪ ﮐﺎرﮔﺮان، ﯾﺎ ﮐﺎر ﻣﺰدی ﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽ از دوﻟﺖ.

ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، ﻣﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺷﻌﺎر ﻓﻮری ﻗﺪرت ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﻣﻄﺮح ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ: ﮐﺎرﮔﺮان ﺗﻤﺎم ﮐﺎرﮐﺮدﻫﺎی اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ را ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮل ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺧﻮد در ﻣﯽآورﻧﺪ؛ آﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎم ﮐﺎرﮔﺰاران را ﻣﻨﺼﻮب و ﺑﺮﮐﻨﺎر ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. ﮐﺎرﮔﺮان از ﻃﺮﯾﻖ اﺗﺤﺎد در ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺎﻫﯽ و ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮي، ﺗﻮﻟﯿﺪ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ را ﺗﺤﺖ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺧﻮد در ﻣﯽآورﻧﺪ. آﻧﻬﺎ ﺧﻮدﺷﺎن ﺗﺤﺖ ﺷﮑﻞ ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺘﯽ اﻗﺘﺼﺎد وارد ﮐﺎرﮔﺎه ﺧﻮد ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ، ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﻨﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺧﻮد را ﺑﺮ اﺳﺎس ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ زﻣﺎن ﮐﺎر اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻣﯽﺳﻨﺠﻨﺪ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﮐﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻪ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺘﯽ روی ﻣﯽآورد. اﯾﻦ اﻣﺮ ﺗﻤﺎﯾﺰ ﺑﯿﻦ ﺑﻨﮕﺎهﻫﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﺑﺮای ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ »ﺑﺎﻟﻎ« ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﺑﻨﮕﺎهﻫﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﻫﻨﻮز »ﺑﺎﻟﻎ« ﻧﺸﺪهاﻧﺪ، از ﺑﯿﻦ ﻣﯽﺑﺮد.

اﯾﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺳﯿﺎﺳﯽ و در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل اﻗﺘﺼﺎدی ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﺰدی اﺳﺖ؛ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻮراﻫﺎی آﻧﻬﺎ اﻗﺘﺼﺎد را ﻣﺘﺤﻮل ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮐﺮد. اﯾﻨﻬﺎ ﺑﺎﻻﺗﺮﯾﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ در اﯾﻦ ﺳﺆاﻻت ﻣﻄﺮح ﮐﻨﯿﻢ؛ اﻣﺎ در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﭘﺎﯾﯿﻦﺗﺮﯾﻦ آﻧﻬﺎ ﻧﯿﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ، زﯾﺮا اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪای ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺑﻮدن ﯾﺎ ﻧﺒﻮدن اﻧﻘﻼب ﭘﺮوﻟﺘﺮی اﺳﺖ.