دوشنبه - ۱۳-۰۴-۱۴۰۱
فلاکت دین یک باره هم بیان و هم اعتراض علیه فلاکت واقعی است.دین آه آفریده ستم دیده،دل جهانی بی دل،و روح شرایط بی روح است.افیون توده هاست

شوراها

گرایش کمونیسم شورایی

تاریخچه اول ماه مه،رزا لوکزامبورگ


رزا لوکزامبورگ
30-04-2020
551 بار خواندە شدە است

بە اشتراک بگذارید :


تاریخچه اول ماه مه، به قلم رزا لوکزامبورگ

ایده شادى بخش استفاده از جشن و تعطیلی به عنوان ابزارى براي به کرسى نشاندن خواست هشت ساعت کار در روز اولین بار در استرالیا متولد شد. در سال ١٨۵۶ کارگران تصمیم گرفتند به عنوان سمبل هشت ساعت کار در روز، در یک روز معین کار را تعطیل کنند، دور هم جمع شوند و به جشن و شادى بپردازند.

 کارگران روز ٢١ آوریل را به عنوان جشن هشت ساعت کار در روز تعیین کردند. در آغاز کارگران استرالیا این روز را فقط براى سال ١٨۵۶ در نظر داشتند. اما این اولین جشن آنچنان تاثیر عمیقی بر روى توده هاى کارگر استرالیا داشت و آنچنان روحیه آنها را براى حرکات جدیدتر بالا برد، که تصمیم گرفتند این روز را هر ساله جشن بگیرند.

 براستى هم چه چیز بیش از توقف کار با تصمیم خود کارگران، میتوانست روحیه و باور به نیروی خویش را این چنین در میان کارگران بالا ببرد؟ چه چیزى به این بردگان ابدى کارخانه ها و کارگاه ها، میتوانست بیش از مارش ارتش کارگران، ارتش خویش جرات و جسارت بخشد؟ بدین ترتیب ایده جشن کارگرى به سرعت پذیرفته شد. از استرالیا آغاز گردید و به سایر کشورها گسترش پیدا کرد تا اینکه سرانجام همه کارگران دنیا را در بر گرفت. ابتدا کارگران آمریکا تجربه کارگران استرالیا را دنبال کردند و در سال ١٨٨۶ تصمیم گرفتند که اول ماه مه روز توقف سراسرى کار باشد. در این روز ٢٠٠٠٠٠ کارگر کار را ترک کردند و بر خواست ٨ ساعت کار تاکید نمودند. سپس برای چند سال پلیس و پیگرد قانونی مانع تکرار تظاهرات کارگران آمریکا در چنین ابعادى شدند. با این وجود در سال ١٨٨٨ کارگران تصمیم گرفتند که مراسم اول ماه مه را دوباره جشن بگیرند و تاریخ مراسم بعدى را اول ماه مه سال ١٨٩٠ اعلام کردند.

 هم زمان جنبش کارگرى در اروپا رشد و تحرک زیادى پیدا کرد. قدرتمندترین بیان و تجلى این جنبش در “کنگره بین الملل کارگران” در سال ١٨٨٩ بود. این کنگره با شرکت ۴٠٠ نماینده تصمیم گرفت که هشت ساعت کار باید در صدر خواستهاى کارگران قرار گیرد. پس از آن نماینده اتحادیه هاى فرانسه، لاوین از منطقه بوردو، با اراِئه قطعنامه اى از کنگره خواست که توقف کار در روز اول ماه مه به این منظور در دستور کار همه کارگران جهان قرار گیرد. سپس نماینده کارگران آمریکا با تایید پیشنهاد رفیق کارگر خود از کنگره درخواست کرد که کارگران در اول ماه مه سال بعد یعنى ١٨٩٠ دست به اعتصاب عمومى بزنند. بدین ترتیب کنگره انترناسیونال روى تاریخ جشن عمومى کارگران تصمیم گرفت.

 مانند ٣٠ سال قبل در استرالیا، کارگران اینبار هم تظاهراتی براى همان یک بار را مد نظر داشتند. کنگره انترناسیونال تصمیم گرفت که کارگران همه کشورها باهم براى خواست هشت ساعت کار در روز، در اول ماه مه سال ١٨٩٠ تظاهرات کنند. هیچ کس از تکرار تعطیلى براى سالهاى دیگر سخنى نگفت. طبیعتا کسى نمی توانست پیش بینى کند که این ایده به این راحتى می توانست موفقیت آمیز باشد و به سرعت توسط کل طبقه کارگر پراتیک شود. با این حال فقط کافى بود که کارگران روز اول ماه مه را براى یکبار جشن بگیرند تا همه متوجه شوند و احساس کنند که جشن روز اول ماه مه باید هر ساله و بطور همیشگی برگزار شود.

 اول ماه مه به خواست هشت ساعت کار در روز فراخوان میداد. اما حتى بعد از اینکه کارگران به این خواست رسیدند، اول ماه مه پایان نیافت. مادام که مبارزه کارگران علیه بورژوازى و طبقه حاکمه ادامه دارد، مادام که کارگران به همه خواسته هایشان نرسیده‌اند، اول ماه مه روز بیان این خواست ها خواهد بود. و هنگامی که روزهاى بهترى سر رسد، هنگامی که طبقه کارگر همه جهان رهایى خود را بدست آورد، آن زمان نیز بى تردید بشریت روز اول ماه مه را به افتخار مبارزات تلخ و مشقات زیادی که در گذشته متحمل شده جشن خواهد گرفت.

تاریخ نگارش: چاپ اول به زبان لهستاني سال ١٨٩۴ در اسپراوا ربرتینازا

رزا لوکزامبورگ

اسم
نظر ...